Keramisch schilderen en tegelschilderen bestaan al duizenden jaren, gevonden bij oudste ruïnes. "Keramisch" van Griekse "Keramos" (pottenbakkerij), maar praktijk vóór oud-Griekenland.
Zodra mensen huizen/publieke gebouwen bouwden, wilden ze versieren. Keramisch schilderen efficiënt voor interieurs: muurs, plafonds, vloeren, muurschilderingen, buitenmuren. Oudste schilderingen in Babylon, ca. 4000 jaar oud. Ook oude Egypte en Griekenland.
Weinig gedocumenteerde technieken; mondeling doorgegeven (vader-zoon, meester-leerling). Tegels handgemaakt van klei. Vroegste: kleibriketten, gevouwen, gedroogd (zon/oven). Later houtgereedschappen. Na vormgeven: bakken in oven. Onglazuurd = 1x bakken, geglazuurd = 2x. 1840s: heropleving, "stofpersmethode" (brik tussen twee metalen platen persen).
Onglazuurde tegels = kleurkleur. Vroege stijl: sgraffito (engobe aanbrengen, afschrabben voor beeld). Heldere glazuur (wit lood, vuursteen, chinastaan, chinaklei) bracht klei/verfkleur naar voren, hield verf op klei. Grieken populariseerden mozaïek: gekleurde tegels knippen en samenvoegen tot beeld.
Drie vormen: tegelafbeelding (elke steen deel van groot plaatje, gekleurd/geglazuurd), enkelmotief (één geïsoleerde figuur per tegel), geometrische patronen (vaak 4 tegels per ontwerp).
Tegels in diverse vorm door geschiedenis. Vroeg: onregelmatig/asymmetrisch voor passen. Later: diamant, achthoek, vijfhoek, driehoek. Pas 13e eeuw: voorkeur voor vierkant/rechthoekig.