Kleurentheorie is een formele benadering die beschrijft hoe kleuren samen mengen en met elkaar interacteren vanuit een ontwerpperspectief. De geschiedenis van kleurentheorie begint met Aristoteles en gaat door via het werk van Johannes Itten.
In "Over zintuig en zintuiglijke voorwerpen" beschreef Aristoteles een zevenkleuren-voortgang die getraceerd kon worden om zwart en wit te verbinden. Zijn lineaire schaal was wit, geel, rood, paars, groen, blauw en zwart.
In 1510 creëerde Leonardo da Vinci een schets van een lineair overzicht van kleuren die voorgingen van geel naar groen naar blauw naar rood.
In 1611 schreef Aron Sigfrid Forsius een dissertatie over kleur, die theoretiseerde dat wit en zwart de primaire kleuren van de wereld waren waaruit alle andere kleuren afgeleid waren. In 1630 creëerde de Engelse Robert Fludd het eerste gedrukte kleurenrad in een medisch tijdschrift.
Het kleurenrad dat door wetenschapper Isaac Newton gecreëerd werd, had rood, blauw en geel als primaire kleuren met paars, groen en oranje als secundaire kleuren.
Goethe nam een innovatieve benadering tot kleurentheorie door de emotionele impact van kleur op mensen toe te voegen aan het kleurenrad.
Johannes Itten bouwde voort op Goethe's werk, door de emotionele effecten van kleur te incorporeren met het werk dat door eerdere theoreticus gedaan was; zijn kleurenrad wordt hierboven getoond.