Een lithografische afdruk is een kopie gemaakt door het proces van lithografie. Bij lithografie wordt een tekening aangebracht op een gladde steen of metaaloppervlak met een waterafstotend medium zoals vetkrijt. Wanneer inkt en water worden aangebracht, wordt het water door de afbeelding afgestoten, terwijl de inkt wordt geabsorbeerd. Een papier wordt tegen het geïnte oppervlak geperst om de afbeelding over te dragen. Het proces hogere Auflagen met meer detail.
Lithografie werd uitgevonden door Johann Alois Senefelder net voor de 19e eeuw. Het proces werd verfijnd door Godefroy Engelmann in Parijs enkele decennia later, net op tijd voor Franse kunstenaars als Delacroix om de nieuwe grafische techniek te omarmen.
Kunstenaars die de techniek gebruikten: Toulouse-Lautrec, Manet, Degas en Odilon Redon.
Voor kleurlithografie moet de kunstenaar een afzonderlijke tekening voor elke kleur maken en het papier apart op elke kleur persen om over te drukken.
Wanneer papier op de geïnte lithografische plaat wordt gelegd, ontstaat een spiegelbeeld. Offset-druk overbrengt de afbeelding eerst naar een ander oppervlak, dan naar het papier – een spiegelbeeld van het spiegelbeeld, dus een reproductie van het origineel.
Lithografie komt van het Griekse "lithos" (steen) en "graph" (schrijven). "Lithos" verwijst naar kalksteen, het oorspronkelijke materiaal.
Lithografische afdrukken worden meestal in gelimiteerde opragen uitgegeven door kunstenaars, meestal 1.000 exemplaren of minder. Elk is genummerd met een notatie die het volgnummer en het totaal aangeeft, bv. 546/750.