Het Caraïbische kunstlandschap draagt de afdruk van de vroegste bewoners — de Caribs en Arawaks — wier technieken eeuwenlang door onlusten heen voortbestaan. Vier grote vormen blijven bestaan:
Gebruikmakend van natuurlijke vezels voor opslag, transport, en ceremonie, traceert deze praktijk direct terug naar prekoloniale tradities. Vandaag produceren ambachtslieden over de eilanden zowel functionele items als decoratieve stukken voor wereldwijde markten, oude patronen aanpassend aan hedendaagse esthetiek.
Inheemse volken sneed godheden, dieren, en rituele objecten. Hedendaagse ambachtslieden voortzettend deze lijnen, creërend beeldhouwwerk, meubelen, en juwelen die traditionele iconografie mengen met moderne ontwerpgevoelens.
Eeuwenoude technieken met lokale klei, zand, en mineralen blijven bestaan. Moderne pottenbakkers produceren keukengerei, decoratieve objecten, en juwelen, vaak ancestorale bakmethoden combinend met hedendaagse oven technologie.
Weeftradities met katoen, wol, en zijde — ooit voor kleding, dekens, en ceremoniële items — leveren nu mode, schals, en muurbehangen op. De kennis gaat door generaties heen, vaak binnen families.
Deze vormen belichamen culturele veerkracht: geen museustukken, maar levende praktijken die zich aanpassen terwijl ze technische en symbolische continuïteit met prekoloniale wortels behouden. Ze zijn getuigenissen van creativiteit als overlevingsstrategie.