Johann Sebastian Bach's oeuvre—meer dan 1.000 gecatalogiseerde werken—stroomt uit een samenvloeiing van diepe bronnen. Zijn muziek is niet alleen gevormd; het is gelevd, getrokken uit het volle spectrum van zijn intellectuele, spirituele, en sensorische wereld.
Een devoute Lutheraan, Bach beschouwde componeren als roeping. Zijn sacrale magnum opussen—de Matthäuspassie, Johannespassie, Kerstoratorium, en de Misse in B mineur—theologische tractaten in klank, elke noot diend de tekst en de liturgie.
Bach was een gierige student van zijn voorgangers en tijdgenoten:
Natuur treedt op als beschrijvende gebaar:
De dood van zijn eerste vrouw, Maria Barbara (1720), schaduwt waarschijnlijk de Crucifixus van de B-minor Misse—een daling in chromatische angst die alleen oplost in de Et resurrexit.
Boven alles zocht Bach Schöne Musik—schone muziek—als offer. Zijn manuscriptinscripties ("S.D.G." – Soli Deo Gloria) verklaren het doel: God te verherrlijken en de menselijke geest te verheffen door geordende, exquise klank.
Bach's inspiraties zijn universeel: geloof (of zin), gemeenschap (muzikale linie), natuur, verlies, en de drang om iets blijvends en moois te maken. Daarom spreekt zijn muziek over eeuwen, culturen, en credo's heen.