De invoering van verplaatsbaar decor – vleugel-en-rand platen die in gleuven verschoven konden worden om locaties midden in de voorstelling te veranderen – was de definitieve technische innovatie van het Engelse Restauratietoneel (vanaf 1660). Geïmporteerd uit Franse en Italiaanse hofschouwburg, verving het de statische, emblematische opvoering van de Elizabethanen door illusionistisch perspectief, wat de "scèneverandering" als dramaturgisch middel mogelijk maakte en het moderne concept van theater-spectakel gaf.