Rogier van der Weyden (ca. 1399–1464) werkte in het Hertogdom Bourgondië (modern België/Nederland/Frankrijk). Hij verschilde van tijdgenoten op verschillende sleutelmanieren:
Zijn figuren tonen intense, diep gevoelde expressies – rouw, vroomheid, lijding – gaande verder dan de geïdealiseerde formaliteit van vroeger Noord-Nederlandse Renaissanckunst.
Hij gebruikte een "gecomprimeerd perspectief" dat figuren dichter bij de kijker trekt, intimiteit creërend. Diagonale composities voegden dynamiek toe.
Meticulieuze aandacht voor texturen (stof, huid) en subtiele, gemengde kleuren creëerden levendige diepgang.
Hij bouwde voort op Jan van Eyck en Robert Campin's olie technieken maar prioriteerde emotionele impact over puur detail. Zijn werk werd breed gekopieerd en beïnvloedde latere meesters als Hans Holbein de Jonge en Albrecht Dürer.
Zijn mix van technische meesterlijkheid en emotionele diepgang vestigde zijn plaats als een cruciale figuur in Noord-Nederlandse Renaissanckunst.