Natuurlijke beelden in Sonnet 18: De zomer als gefaileerde tegenhanger voor de geliefde
Natuur alleen aangeroepen om te worden overtroffen
De spreker roept de schoonheid van de zomer alleen op om ze te te overstijgen:
- Zomer – “too short a date,” “sometime too hot,” “often dimmed,” “declines,” “changing course.”
- Zon – “eye of heaven” maar “too hot,” “gold complexion dimmed.”
- Wind – “rough winds shake the darling buds of May.”
- Natuurloop – “every fair from fair sometime declines,” “by chance or nature’s changing course untrimmed.”
Verpersoonlijking
Zomer “leases” tijd; zon heeft “complexion”; natuur heeft “changing course” – natuur als gefaileerde bewaker.
De Wendung (Regel 9)
“But thy eternal summer shall not fade” – de geliefde is de geperfectioneerde zomer, onvatbaar voor verval.
Eindcouplet
“So long as men can breathe or eyes can see, / So long lives this, and this gives life to thee.”
Poëzie > natuur. De verzen worden de eeuwige zomer.