Ondanks radicaal verschillende beeldvormingsmechanismen – chemische film versus elektronische sensoren – delen analoge en digitale camera's negen kernfotografische principes:
Beide vastleggen stilstaande beelden door lichtbelichting te controleren via sluitertijd, diafragma en scherpte.
Beide vertrouwen op lenzen – wisselbaar of vast – om licht te focussen. Lenskwaliteit (scherpte, vertering, diafragmabereik) bepaalt kritisch resultaten in beide formaten.
Beide voorzien zoekers (optisch of elektronisch) voor kaderschop en voorbeeldweergave.
Beide passen sluitertijd (duur) en diafragma (opening) aan om licht te regelen dat de filmvlak of sensor bereikt.
Beide staan toe media te wisselen om ononderbroken door te fotograferen.
Beide omvatten interpretatieve stappen van latente afbeelding tot eindresultaat.
Beide bieden handmatige modi voor artistieke uitdrukking – lange belichtingen, diepte van veld manipulatie, bewegingsvervaging.
Sommige camera's (bijv. Fujifilm GFX met filmbacks, digitale scanbacks voor optische bankcamera's) combineren beide workflows.
Deze parallellen benadrukken dat de essentie van fotografie – licht, optica, timing, visie – het opनामmedium overstijgt.