Pantomime, of mimeren, is een vorm van performancekunst waarin de stilteacteur een gevoel of scène moet overbrengen met alleen gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal. De vorm is zo oud als het theater zelf. Het woord "mime" komt van het Griekse woord "pantomimus" wat "alles namaken" betekent. De rijke geschiedenis van mimeren heeft een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van de theaterkunsten wereldwijd.
De oorsprong van mime kan teruggetraced worden tot het theater van het oude Griekenland. De Romeinen voerden de traditie voort, met name tijdens de heerschappij van keizer Augustus. De christelijke kerk, de kunstvorm onfatsoenlijk verklarend, sloot veel theaters en excommuniceerde de betrokken acteurs. Mimes gingen door te werken in reizende theatergroepen door heel Europa, ook verschijnend in de komische en religieuze stukken van de Middeleeuwen.
Mime werd extreem populair in de zestiende-eeuwse Renaissance Italië en Parijs als "commedia dell'Arte," improviserende optredens die op de markt begonnen en zich in de loop van de tijd ontwikkelden. De stukken hadden diverse terugkerende plotlijnen, bekend als "lazzi" en vaste personages, als Arlecchino de harlekijn en Brighella de gierige winkelier, uitgevoerd door acteurs in maskers en costumes.
Jean Gaspard Batiste Deburau creëerde een ander populair vast personage, "Pierrot," die de gebroken hart protagonist vertegenwoordigde. Hij is bekend als "Pedrolino" in de Italiaanse traditie. In 1786 schreef Johann Jacob Engel een studie over de mime waarin hij stille optredens superieur verklaarde in hun vermogen om ware emotie af te beelden. Rond de tijd van de Franse Revolutie, had pantomime een opschoting in populariteit omdat het een vorm werd voor politieke uiting. Aangezien mimeren geen officiële vorm van performance was, waren acteurs niet onderworpen aan de censuur die op andere theatergelegenheden lag.
Marcel Marceau is de bekendste hedendaagse mime. Drie moderne scholen zijn ontwikkeld uit de Franse mimetraditie, een door Etienne Decroix, een door Jacques Lecoq en een door Marceau. Marceau's personage, "Bip" de clown, populariseerde het witte gezicht en zwart-wit gestreepte outfit dat de meest herkenbare afbeelding van de mime is. In 1949 ontving Marceau de Franse Deburau Prijs en stichte Compagnie de Mime Marcel Marceau, de enigste mimetroep ter wereld. Marceau verscheen in veel televisieprogramma's en speelde in verschillende speelfilms.
Joseph Grimaldi ontwikkelde de Engelse mimetraditie en optredens gebaseerd op zijn werk zijn een Kersttraditie in het VK. Jacques Copeau geloofde ferm in het gebruik van mime om studenten te leren in zijn beroemde school, Theatre du Vieux Colombier. Etienne Decroix populariseerde mimeren door technieken uit stille films te gebruiken. Acteurs als Buster Keaton en Charlie Chaplin brachten mime naar het zilveren scherm, inspirerend voor Marcel Marceau, onder anderen.