Chiaroscuro (Italiaans: chiaro "licht" + scuro "donker") is de kunsttechniek van het gebruik van sterke tonale contrasten om driedimensionale vorm te modelleren, sfeer te creëren en visuele aandacht te sturen. Van de Renaissance tot hedendaagse fotografie blijft het een fundamenteel instrument van visueel vertellen.
Meesters als Leonardo da Vinci (Maagd van de Rotsen) en Michelangelo (Sixtijnse Kapel) gebruikten chiaroscuro om figuren uit duisternis te beeldhouwen, gevend volume en aanwezigheid. Caravaggio dwong het tot tenebrism – extreem contrast waar licht lijkt uit de scène zelf te ontspringen.
Of in olieverf, houtskool, etching, of cinematografische verlichting, chiaroscuro vertaalt de fysica van licht in de taal van vorm.