Definitieve Uitvoeringen van Leoncavallo's Pagliacci
Pagliacci heeft generaties tenoren en sopranos geïnspireerd. Deze uitvoeringen worden wijd beschouwd als benchmarks voor vocale briljantie en dramatische waarheid:
- Enrico Caruso & Maria Jeritza – Metropolitan Opera, New York (1913)
- Beniamino Gigli – Teatro alla Scala, Milaan (late 1910s–vroeg 1920s)
- Mario Del Monaco – Arena di Verona (1948)
- Franco Corelli – Chicago Lyric Opera (1952)
- Giuseppe di Stefano – Rome Opera House (1955)
- Carlo Bergonzi – Metropolitan Opera, New York (1957)
- Plácido Domingo – Vienna State Opera (1966)
- José Carreras – Royal Opera House, Londen (1985)
- Roberto Alagna – Paris Opera (1994)
Elke interpretatie van Canio (de klonter die zijn vrouw op het toneel doodt) en Nedda onthult nieuwe schakeringen van jaloezie, kunstmatigheid en ruwe menselijkheid. De Vesti la giubba
aria blijft de ultieme tenortest.