Adrian Saxes kunst wordt voornamelijk gedreven door twee diep met elkaar verbonden bronnen:
Saxe ervaart synesthesie—een neurologische staat waarbij stimulatie van de ene zintuig onvrijwillige ervaringen in een andere zintuig activeert (bijvoorbeeld kleuren zien bij het horen van geluiden, vormen proeven). Deze multisensorische perceptie verrijkt zijn werk met een rijke, cross-modale visuele taal.
Als opgeleide cognitieve neurowetenschapper begrijpt Saxe hoe het brein visuele informatie verwerkt. Hij past deze kennis toe om werken te creëren die zowel esthetisch aantrekkelijk als cognitief boeiend zijn, vaak gebruikmakend van optische illusies, dieptetrucs en perceptuele puzzels.
Hij collaboreert regelmatig met andere kunstenaars, wetenschappers en onderzoekers, waarbij diverse perspectieven samenkomen tot baanbrekend, interdisciplinair werk.
Het resultaat is een fusie van kunst en wetenschap die de kijker daartoe uitdaagt om zijn begrip van perceptie, sensatie en cognitie te heroverwegen.