Ondanks'occasionele verwarring, was Helen Hayes (1900–1993) nooit bekend als schilderes. Haar legendarische kunst ontvouwde zich volledig op toneel, scherm, en papier – niet op doek.
Hayes verdient de titel "Eerste Dame van het Amerikaanse Theater" door een verbazingwekkende 80-jarige toneelcarrière. Ze behoort tot de zeldzame EGOT-winnaars – winnares van een Emmy, Grammy, Oscar, en Tony. Haar twee Academy Awards kwamen voor The Sin of Madelon Claudet (1931) en Airport (1970), die een filmcarrière afbakenden die haar theaterdominantie complementeerde.
Op Broadway bracht ze iconische rollen tot leven in Victoria Regina, Happy Birthday, en Tennessee Williams' The Glass Menagerie. Haar uitvoeringen combineerden emotionele precisie met een lichterende aanwezigheid die haar de benchmark maakte voor Amerikaans acteren.
Hayes zette haar invloed in voor advocatie, haar naam leenend aan Helen Hayes Hospital (een gerenommeerd revalidatiecentrum) en theaterbehoud pleitend. Haar literaire bijdragen – memoires On Reflection en My Life in Three Acts – onthullen een schrijversgeest, geen visuele kunstenaarsblik.
Verwarring kan voortkomen uit haar tijdgenoten: Ethel Barrymore schilderde serieus, en Katharine Hepburn beeldhouwde. Hayes' dochter, Mary MacArthur (een belovende actrice die jong stierf), wordt soms met haar moeder geconfundeerd. Maar Hayes' kunst was performatief en literaire – nooit visueel.