Maracas produceren een helder, droog, percussief klankkleur. Het geluidsmechanisme: zaden, kralen of hagleiden raken de holle schil (kalbas, hout, plastic, rawhide) wanneer geschud. Toonhoogte is onbepaald — geen fundamentele frequentie, alleen bredebandruis gevormd door de resonantie van de schil.
Essentieel in Latijnse genres: salsa, merengue, bachata, cumbia, son, rumba. Meestal in paren gespeeld (één hoger, één lager) voor stereofone ritmische textuur. De polsarticulatie van de speler — snips, rolls, accenten — vormt de groove net zoveel als het instrument.