Some Like It Hot is zwart-wit – en beter daarvoor
Billy Wilder filmde Some Like It Hot (1959) in **zwart-wit** ondanks dat kleur de industrienorm was. De keuze was zowel praktisch als artistiek:
- Make-up continuousiteit: Zware pankleefmake-up op Curtis en Lemmon leek gruwelijk in vroege kleurtests; ZW verstopte de naden.
- Noir-textuur: Het gangster-subplot (Spats Colombo, de begrafenis-schietpartij) krijgt schaduw-rijke geloofwaardigheid.
- Tijdloosheid: Monochrome veroudert sierlijk; 1950s kleurstoffen verschuiven vaak naar magenta/groen over decennia.
Cinematograaf Charles Langs hoog-contrastverlichting earned een Oscarnominatie. De visuele palet van de film is nu onlosmakelijk verbonden met haar comische ritme – kleur zou "verkeerd" voelen voor moderne kijkers.