Fragonard staat bekend om zijn boeiende schilderijen die de frivoliteit en romantiek van het Rococo-tijdperk vastleggen, vaak met scènes van verkering, verleiding en idyllische landschappen. Onder de oppervlakte van zijn speelse composities schuilt echter vaak een vleugje melancholische ondertoon, die een vluchtigheid voor plezier en het onvermijdelijke verstrijken van de tijd suggereert.
Deze subtiele melancholie is terug te zien in zijn bekendste werken, zoals:
* "De schommel" (1767): Het schilderij toont niet alleen een zorgeloze scène van een jonge vrouw die schommelt terwijl haar minnaar toekijkt, maar verwijst ook naar de kwetsbaarheid van hun geheime affaire en de kans op schandalen.
* "De gelukkige ongelukken van de schommel" (1767): Dit werk portretteert een jonge vrouw die schommelt terwijl een bisschop toekijkt, wat duidt op het potentieel voor overtreding en de vluchtige aard van hartstocht.
* "De ontmoeting" (1773): Het schilderij legt een gestolen moment van intimiteit vast tussen twee geliefden, maar de ingetogen kleuren en melancholische uitdrukking van de vrouw suggereren een gevoel van verlangen en vergankelijkheid.
Fragonards vermogen om speelse rococo-esthetiek te combineren met een vleugje melancholie onderscheidt zijn werk en stelt hem in staat de complexiteit van menselijke emoties met diepgaande nuance vast te leggen.