Sfumato (Italiaans voor ‘rokerig’) is een techniek waarbij subtiele overgangen tussen licht en donker worden gebruikt om een zacht, wazig effect te creëren. Dit wordt bereikt door zeer dunne verflagen te gebruiken, waarbij de ene kleur geleidelijk in de andere overgaat. Dit geeft de illusie van diepte en volume, vooral in de gezichten van zijn figuren.
Dit is hoe sfumato werd bereikt:
* Beglazing: Raphael bouwde lagen doorschijnende glazuren op, waarbij elke laag iets donkerder of lichter was dan de vorige. Dit zorgde voor geleidelijke overgangen en een gevoel van diepte.
* Penseelvoering: Hij gebruikte fijne penselen om de kleuren te mengen, waardoor subtiele variaties in toon en textuur ontstonden.
* Dabben: Raphael gebruikte soms een dabbing-techniek om highlights en schaduwen te creëren, vooral in de ogen en lippen. Dit voegde een gevoel van realisme en helderheid toe.
Hoewel sfumato zijn voornaamste techniek was, gebruikte Raphael ook andere technieken, afhankelijk van de specifieke details en het effect dat hij wilde bereiken.
Andere technieken gebruikt door Raphael:
* Clair-obscur: Gebruik sterke contrasten tussen licht en donker om diepte en volume te creëren.
* Lineair perspectief: Wiskundige principes gebruiken om een gevoel van diepte en ruimte op het canvas te creëren.
* Verkorting: Het vervormen van de proporties van figuren om de illusie te creëren dat ze zich uitstrekken in de ruimte van de kijker.
Door de combinatie van deze technieken, met name sfumato, kon Raphael zijn iconische Madonna-beelden creëren, bekend om hun schoonheid, realisme en emotionele diepgang.