1. Om zijn beperkingen te overwinnen: Close leed aan een zeldzame neurologische aandoening genaamd prosopagnosie, ook bekend als gezichtsblindheid, waardoor het voor hem moeilijk werd gezichten te herkennen. Hij voelde een sterke drang om deze aandoening het hoofd te bieden en te proberen te begrijpen hoe gezichten werkten, wat hem ertoe bracht zijn kenmerkende, op rasters gebaseerde portretten te creëren.
2. Om de menselijke vorm te verkennen: Close was gefascineerd door de complexiteit en individualiteit van menselijke gezichten, en zijn schilderijen werden een manier om de subtiele variaties die elke persoon uniek maken te ontleden en te begrijpen.
3. Experimenteren met artistieke technieken: Close was een meedogenloze vernieuwer, die voortdurend de grenzen van de kunst verlegde. Hij experimenteerde met verschillende media, technieken en schalen, waarbij hij vaak onconventionele methoden gebruikte, zoals het gebruik van zijn eigen lichaam als penseel.
4. Om een visuele dialoog te creëren: Close's schilderijen gingen niet alleen over het creëren van realistische representaties, maar over het creëren van een dialoog met de kijker. Hij wilde de manier waarop we naar gezichten kijken uitdagen en ons dwingen de inherente vooroordelen en aannames die we in onze perceptie brengen, onder ogen te zien.
5. Om zijn eigen identiteit tot uitdrukking te brengen: Close's kunstwerken waren zeer persoonlijk, en zijn verkenning van het menselijk gezicht was vaak een weerspiegeling van zijn eigen worstelingen en triomfen. Zijn werk onderzocht thema's als identiteit, perceptie en de menselijke conditie, en onthulde uiteindelijk zijn eigen unieke artistieke visie.
Naast deze motivaties schilderde Close ook vanwege het pure plezier van het maken van kunst, en vanwege de voldoening van het beheersen van zijn vak. Zijn toewijding aan zijn werk en zijn meedogenloze experimenten zorgden ervoor dat hij een van de meest invloedrijke kunstenaars van zijn generatie werd.