Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Beeldhouwkunst

Beeldhouwtechnieken in de 19e eeuw

Negentiende-eeuwse beeldhouwers, hoewel onderscheidend op hun eigen manier, werden deels beïnvloed door de jaarlijkse publieke spectakels die de academische gemeenschappen toen wijdverspreid hielden. Vaak waren de onderwerpen naakt en de kunstvormen waren beladen met verhalende focuspunt. Waar oudere beeldhouwers omgingen met Romeinse en Griekse mythologische onderwerpen, duikten de 19e-eeuwse beeldhouwers in literaire interessen als inspiratie voor onderwerpen.

Miniaturisering

De ontluiking van inheemse beeldhouwkunst was te danken aan technische moderniteit toeschrijfbaar aan de oude Merovingische stad Lutetia, voorganger van wat nu Parijs is. Halfgrote beelden werden geproduceer met verbeterde verminderingmachines. Gereproduceerde beelden waren geschikt voor publieke tentoonstellingen. Deze miniatuursculpturen werden verder geschaald tot bronzen mini-beelden. Terra cotta was een ander medium, dat representaties creëerde van geleerde mannen en vrouwelijke mode-icoon in vereniging met nymfenbeelden. In Frankrijk en Engeland was ook biscuitporselein populair voor het maken van miniaturisaties van echte grotere figuren.

Goudsmeedtechnieken

Vanwege de vooruitgang in gieterijmethodieken, gingen veel beeldhouwers kunststukken maken in de velden van metaalgietwerk, architectuur en meubelmaking. Zandgietinnovaties maakten productie van veel grotere beelden tegen lagere kosten mogelijk. Albert Carrier-Belleuse, een Frans beeldhouwer en schilder, bedacht uiteenlopende stijlen in het vervaardigen van antieke gasgevoede verlichtingsarmaturen met vrouwelijke figuren. Alfred Stevens uit Engeland was sterk geïnspireerd door de Italiaanse Renaissance om stukken te produceren gehakt met messen en verfijnd in gestookte ovens. Aan het einde van de eeuw meesterde Alfred Gilbert ook de kunst van het gebruik van goud om geprezen beelden te produceren.

Reliëfstijlen

Dit zijn de minder populaire vormen van beeldhouwwerk uit die tijd, die nauw aansloten bij meer traditionele methoden van ornamentatie en reliëfpanelen in religieuze en publieke plaatsen. Onderwerpen werden gekozen om antagonistische thema's te weerspiegelen, dienend satirische maar boeiende beelden. Onafhankelijke kunstenaars vonden de nakoming van architecturale en mecenaatsstandaards beperkend, met sommige kunstenaars, zoals David d'Angers en Jean-Baptiste Carpeaux, die eigenlijk probeerden zich van dergelijke banden te ontdoen.

Portretuur en Gedenktekenbeeldhouwwerk

Bronzen representaties in eeuwige tentoonstellingen op openbare pleinen en dergelijke open ruimtes monumentaliseerden initieel niet-monarchieke onderwerpen, zoals die door Sir Richard Westmacott. William Pitt en Charles James Fox, politieke iconen van die tijd, werden ook herdenkend met hun eigen standbeelden. Spoedig werden filantropen, handelaren en lagergerangde militairen als onderwerpen gekozen. Gelijktijdige ontvluchtingsafbeeldingen in gedenkplekken voor de overledenen toonden moedige onafhankelijkheid tegen godsdienstige dwang in publieke beelden. Gemeentelijke laatste rustplaatsen in Italië en Parijs werden versierd met niet-conservatieve representaties van zielen die naar de hemel werden opgeheven door engelse ongeslachtelijke dragers.

Beeldhouwkunst

Related Categories