Griekse sculpturen worden vaak gecategoriseerd in drie afzonderlijke artistieke periodes: Archaïsch, Klassiek en Hellenistisch. Oude Griekse sculpturen werden meestal gemaakt van kalksteen, marmer, hout en brons. De zachte, afgeronde curves van vlees, die de marmeren spieren van veel oude sculpturen definiëren, werden gemaakt door meesters die gereedschappen gebruikten die vergelijkbaar zijn met die van kunstenaars vandaag.
De beitel was de scherpe metalen staaf die direct aan de steen wegknipperde. Griekse kunstenaars hadden de luxe van ijzeren beitels die terugdateren tot de vroege Archaïsche periode (700-480 v.Chr.). De beitels waren veel harder dan de koperen en bronsen die de Egyptenaren vóór hen gebruikten. Sterkere metalen beitels maakten meer precies snijden van de steen mogelijk en stelden beeldhouwen in harder gesteente als marmer toe.
Net als beeldhouwers vandaag, gebruikten oude Griekse kunstenaars een ijzeren hamer in combinatie met een beitel om de rand van de beitel in de kalksteen, marmer of hout te drijven. Het variëren van de kracht en hoek van de hamerslag op de achterkant van de beitel maakte grotere controle over de beitel mogelijk. Dit gaf de precisie die nodig was om meer ingewikkelde details te creëren, wat kenmerkend is voor oude Griekse sculpturen.
Eenmaal de beeldhouwvorm bijna voltooid was, werd een emerysteen gebruikt om de ruwe oppervlakken die achterbleven na het beitelproces glad te maken. De emerysteen zelf was een ruwe steen die het marmer of de kalksteen verzachtte, wat het meer vleesachtige kenmerken gaf, voordat het uiteindelijk gepolijst werd in een proces genaamd "ganosis".
Brons sculpturen waren zeldzaam en alleen gecommissioneerd door de allerrijkste Grieken omdat ze zo arbeidsintensief en duur waren om te maken. Gesmolten brons werd gegoten in een was negatieve vorm, die gecreëerd was door het te vormen rond een positieve gipsvorm. De brons vulde de ruimte tussen de was en de gips. Het verzolideerde vervolgens als een holle sculptuur.