De kenmerkende Egyptische stenen beelden die geleerden vandaag de dag bestuderen, werden gemaakt tijdens de late 2e en vroege 3e Dynastieën van het oude Egypte. Deze figuren werden onderscheiden van voorgangers door hun symmetrische stijl en solide, vierkante houding. Om deze meesterwerken te creëren, gebruikten de oudsten een verscheidenheid aan gereedschappen om hun standbeelden te schetsen, te detailleren en te polijsten.
In het beginstadium van het beeldhouwproces gebruikten kunstenaars teken gereedschappen om een voorlopige schets te maken van de vorm die ze wilden maken. Steengereedschappen werden gebruikt om grote blokken of platen stenen in de algemene vorm van de beelden te reduceren. Beeldhouwers zouden de stenenblokken met deze grote, steenbijl-achtige gereedschappen slaan om grote stukken van de basisteen te verwijderen tot ze de basale outline nodig voor hun beeld ontwikkelden. Brons zagen, uitgerust met juweeltanden, konden gebruikt worden om grotere stukken stenen weg te snijden.
Een houten hamer en koperen beitel waren waardevolle gereedschappen gebruikt om de stenen te behouwen. De Egyptische stenenbehouwer's hamer had een afgerond houten hoofd dat de behouwer toeliet de beitelkop te slaan zonder meticulieuze aandacht voor het mikken. De achterkant van de koperen beitel was in een paddenstoelvorm afgerond om de behouwer te helpen krachtigere slagen tegen de steen te leveren. De beitelkop was ofwel geklauwd of vertoonde een rechte, scherpe rand.
Nadat de basale outline van het beeld gevormd was, verfijnden oude Egyptische beeldhouwers de vage rotsvorm met een verscheidenheid aan kleinere vuursteeninstrumenten. Andere gereedschappen konden gemaakt worden van gehard brons of ijzer, zoals diverse boortjes, pointers en beitels. Deze gereedschappen werden met precisie gebruikt om de beelden levendig en realistisch te laten lijken, zodat de kunstenaars de steen meticulieus konden altereren tot ze volledig tevreden waren met hun project.
Oude Egyptische kunstenaars waren niet tevreden met een onvoltooid project. De oudsten gebruikten wetssteen en kwarts zand om gereedschapsmerken en kleine onzuiverheden weg te polijsten. Beeldhouwers zouden een gebied van het beeld met zand bedekken en dan meticulieus ermee wrikken met de steen, om het doel van moderne grof schuurpapier te bereiken. In gebieden waar metaal gereedschappen te klonterig waren om rots weg te hakken, werd kwarts zand gebruikt om ruwe hoeken af te slijten.