Brons werd voor het eerst geproduceerd rond 4000 v.Chr. Invoering van de Brontijd, werd het een belangrijk materiaal voor gereedschapsfabricage alsmede een kunstmedium. In de 6000 jaar sindsdien hebben kunstenaars over de hele wereld brons gebruikt om verschillende beeldhouwstijlen uit te drukken. Brons was een belangrijk medium tijdens de klassieke Renaissance. Het is ook op heel verschillende manieren gebruikt door kunstenaars uit de Moderne en meer recente kunstperiodes.
Vroeg brons werd gemaakt door arseen in gesmolten koper op te lossen. Deze arseenbrons werd voor het eerst geproduceerd rond 4000 v.Chr. Het bood voordelen over ijzer, aangezien het bestendig was tegen roest en minder bros was.
Versiering was een van de vroegste toepassingen van brons. Tempels en andere publieke gebouwen werden versierd met brons accenten. Deze praktijk was algemeen doorheen Azië (vooral China) en het Midden-Oosten, alsook in vroege Europese culturen en in het oude Griekenland. Toch bleef brons primair een materiaal gebruikt om gereedschappen te maken tot het begin van de Renaissance.
Als beeldhouwmedium werd brons erg populair in de veertiende eeuw, vooral in Italië. Toen de periode die bekend zou worden als de Renaissance begon, was brons een van de verschillende media waar kunstenaars met vernieuwde interesse naar toe keken.
Renaissance beeldhouwers die ervoor kozen om in brons te werken vonden verschillende duidelijke voordelen. In tegenstelling tot marmer of steen, die bros zijn, kon brons gegoten worden in vormen die minder structurele ondersteuning vereisten. Dit betekende dat figuren in actieposes gerenderd konden worden in plaats van alleen staand of zittend. Daarnaast maakten de fysieke eigenschappen van brons dat het uitleed tijdens afkoeling. Dit stelde beeldhouwers in staat om gietvormen met ingewikkelde details te construeren die de afkoelende brons zou vullen door uit te rekken, wat leidde tot meer gedetailleerde en nauwkeurige beeldhouwwerken.
Veel Renaissance kunstenaars zijn bekend om hun werk in brons. Onder hen is Benvenuto Cellini, wiens werk met andere metalen zoals zilver en goud zijn bronsen overschaduwde. Donatello bracht vernieuwde interesse in brons beeldhouwen met zijn beroemde beeld van David, gegoten in de jaren 1440. Lorenzo Ghiberti is bekend niet voor brons figuren maar eerder voor zijn brons graveringen en decoratieve gietsel die deuropeningen en andere architecturale elementen versierden.
Tijdens de late Renaissance, bouwden beeldhouwers als Giovanni da Bologna (die exclusief in marmer en brons werkte) op het werk van hun voorgangers om een nog meer levensgetrouwe kwaliteit aan hun bronsen te brengen, bereikend veel van de verlangens van die tijd voor verhoogd realisme in alle kunst.
Na de Renaissance bleef brons een populair medium voor beeldhouwers. Franse beeldhouwer Jean-Baptiste Carpeaux werd een toonaangevende kunstenaar in de ornate barokstijl. Deze kunst incorporeerde vaak religieuze thema's en expressieve figuren die niet noodzakelijk gemaakt waren om de menselijke vorm te repliceren zoals die in de werkelijkheid voorkomt.
In de negentiende eeuw werd de Engelse beeldhouwer Sir Alfred Gilbert bekend om zijn brons figuren en decoraties gemaakt voor Piccadilly Circus, wat kwamen te staan voor de trend van "Nieuwe Beeldhouwkunst". Brons werken speelden een prominente rol in deze beweging van kunstenaars bezig met het terugbrengen van beeldhouwkunst naar een naturalistische, eerder dan expressieve, vorm.
Moderne kunst werd nog een andere beweging die gebruikmaakte van brons beeldhouwen. Werkend in de twintigste eeuw, produceerden beeldhouwers als Henry Moore en David Ascalon abstracte bronsen die in openbare ruimten en beeldhouwtuinen geplaatst werden. Sommige van deze werken gingen over het materiaal brons zelf, laten zien hoe diverse chemische processen en de effecten van klimaat en weer de kleur en textuur van het oppervlak beïnvloedden. Anderen waren studies in zuivere vorm, creërend brons composities die op visuele spanning en ritme leunden om esthetisch interessant te zijn.