Het Klassieke Watervalmodel in Softwareontwikkeling
Het Watervalmodel is een lineaire, sequentiële softwareontwikkelcyclus waarbij elke fase voltooid moet zijn voordat de volgende begint. Geen overlapping of iteratie tussen fasen.
Zes Faseren
- Vereistenverzameling & Analyse – Documenteer alle functionele/niet-functionele vereisten; producer SRS (Software Requirements Specification)
- Ontwerp – Architecturaal (hoog niveau) en gedetailleerd (laag niveau) ontwerp; datamodellen, interfaces, algoritmes
- Implementatie (Coding) – Schrijf, compileer, unit-test codemodules per ontwerpspecificaties
- Testen (Verificatie/Validatie) – Integratie, systeem, acceptatietesten tegen vereisten
- Implementatie – Installeer in productieomgeving; gebruikersopleiding, datamigratie
- Onderhoud – Bugfixes, verbeteringen, patches na release
Kenmerken
- Stijf: Geen teruggaan; wijzigingen vereisen herstart vanaf betrokken fase
- Documentatie-zwaar: Uitgebreide specificaties bij elke gate
- Voorspelbaar: Duidelijke mijlpalen, budgetten, timelines als vereisten stabiel zijn
Kritiek
Onbuigzaam voor evolutie van vereisten; late ontdekking defecten; slechte fit voor complexe, onzekere projecten. Gedeeltelijk vervangen door iteratieve modellen (Agile, Spiral), maar nog steeds gebruikt in gereguleerde domeinen (medisch, luchtvaart, defensie) waar traceerbaarheid en certificering sequentiële rigueur vereisen.