Ondanks hun status als een van de Zeven Wereldwonderen van de Oudheid, hebben de Hangende Tuinen van Babylon misschien nooit bestaan – tenminste niet in de vorm beschreven door klassieke auteurs. Geen hedendaagse Babylonische records noemen ze, en uitgebreide archeologische opgravingen te Babylon (modern Hillah, Irak) hebben geen structureel bewijs opgeleverd van getrapte, geïrrigde tuinen die overeenkomen met de oude beschrijvingen.
Grondgeschiedschrijvers die eeuwen na de vermeende bouw schreven, leveren de enige gedetailleerde verslagen. Berossus (3e eeuw v.Chr.), citerend eerdere bronnen, schrijft ze toe aan koning Nebukadnezar II (r. 605–562 v.Chr.), gebouwd om zijn Medische vrouw Amytis te troosten, die haar bergachtige thuisland miste. Latere schrijvers – Strabo, Diodorus Siculus, Quintus Curtius Rufus – beschrijven getoonde terrassen, geavanceerde irrigatie, en uitbundige vegetatie die opstijgt als een groene berg.
Dr. Stephanie Dalley van Oxford Universiteit stelt een overtuigend alternatief voor: de tuinen waren eigenlijk te Nineveh, gebouwd door Assyrische koning Sanherib (r. 704–681 v.Chr.). Sanheribs inscripties beschrijven een "paleis zonder gelijke" met getrapte tuinen bewaterd door een aquaductsysteem – ingenieursprestaties archeologisch bevestigd te Jerwan. Klassieke auteurs kunnen Babylon en Nineveh geconfundeerd hebben, beide grote Mesopotamiase hoofdsteden.
Geen definitieve bouwdatum kan worden vastgesteld omdat de tuinen een literaire compositie kunnen zijn – een Hellenistische herimaginering van echte Assyrische ingenieurskunst te Nineveh, getransplanteerd naar de beroemerdere Babylon. Ze blijven de beroemdste "verloren wonder" van de geschiedenis, een getuigenis van hoe verhalen stenen overliefden.