Scheletbeelden vormen de visuele hartslag van Día de Muertos (Dag van de Doden), geworteld in de calavera-traditie.
Versierde suikerschedels—versierd met glazuur, folie, kralen, veren, goudsbloemen—dragen de namen van overleden geliefden. Ze worden op ofrendas (altaars) geplaatst als zoete offers. Verre van macaber, zijn ze speels, kleurrijk, persoonlijk.
Gegolfde scheletfiguren (calacas) stellen de doden voor in alledaagse daden: dansen, koken, muziek maken, fietsen. Ze dragen traditionele kleding, soms humoristische hoeden. Ze bevestigen dat de dood de persoonlijkheid of vreugde niet beëindigt.
De traditie mengt inheemse Meso-Amerikaanse overtuigingen (Aztekse feesten voor Mictecacihuatl, Vrouwe van de Dood) met Katholieke Allerheiligen/Allerzielen. Het resultaat is een unieke visuele taal: de dood als een bekende metgezel, geen terreur. De scheletten glimlachen omdat ze al gewonnen hebben—ze zijn vrij.