Gecommissioneerd door Mughal-keizer Shah Jahan in 1632 als mausoleum voor zijn geliefde vrouw Mumtaz Mahal, belichaamt de Taj Mahal zijn rouw en toewijding. Elk element – van de symmetrie tot de inscripties – weerspiegelt deze toewijding.
Het ontwerp synthetiseert Perzische (iwan-boog, pishtaqs, bolvormige koepels) en Indiase Mughal (rode zandsteen, pietra dura intarsia, chhatris) tradities, creërend een harmonisch Indo-Islamitisch meesterwerk.
Het complex is bilateraal symmetrisch langs een centrale as: de hoofdkapel, vier minarets, spiegeltuinen spiegelen elkaar precies. Dit weerspiegelt Islamitische concepten van kosmische orde en paradijs.
Gelegen aan de Yamuna-rivier, reflecteert het witte marmer wisselend licht. De charbagh (vierdelige tuin) met waterkanalen symboliseert het Koranachtige paradijs. De rivieroever-setting versterkt de etherele kwaliteit van het monument.
Materialen omvatten Makrana-marmer, jasper, jade, kristal, turkoois, lapis lazuli, en goud. Meer dan 20.000 ambachtslieden arbeidden ~22 jaar. De schaal en weelde projecteerde Mughal-heerschappij.
De verhoudingen volgen de gouden snede. Het ontwerp overstijgt cultuur en tijd, wat UNESCO Werelderfgoedstatus (1983) en erkenning als een van de New7Wonders of the World (2007) opleverde.