Als Voorzitter van het Continentale Congres was John Hancock's handtekening een procedurale noodzaak – het authenticerde het document. Maar zijn overgrote, flamboyante handtekening werd legendarisch om redenen buiten het protocol.
De legende gaat dat groot tekende zodat "het Britse ministerie het zonder brillen kan lezen." Of nu apocrief of niet, de gebaar belichaamde koloniale trots: Hier ben ik – kom me pakken. Het veranderde een bureaucratische daad in een persoonlijke uitdaging aan Koning George III.
Hancock was al een bekende smokkelaar en patriot. Zijn prominente handtekening zorgde voor maximale zichtbaarheid voor de Verklaring, en leende de rebellische zaak het gewicht van een bekende leider's reputatie.
Kortom: praktische plicht mocht politieke theater, wat een duurzaam icoon van Amerikaanse durf creëerde.