Er is geen enkele reële tegenhanger van Crisóstomo Ibarra, de protagonista van José Rizal's Noli Me Tangere. Hij is een fictieve compositie van intellectueel idealisme, passie en tragedie, gevormd door 19e-eeuwse Filipijnse koloniale samenleving—omstandigheden die niet meer bestaan. Echter, echoes van Ibarra resoneren in verschillende moderne groepen:
Een tegenhanger vinden is interpretatief; Ibarra's geest leeft voort in iedereen die streven naar positieve, systemische verandering in hun gemeenschap.