1. Middenoceanische ruggen: Hij merkte op dat mid-oceanische ruggen, onderwaterbergketens, plaatsen van actief vulkanisme waren. Hij theoretiseerde dat gesmolten gesteente uit de aardmantel op deze bergkammen omhoog rees en zo nieuwe oceanische korst creëerde.
2. Magnetische strepen: Hess zag afwisselende patronen van magnetische strepen op de oceaanbodem. Hij realiseerde zich dat deze strepen het magnetische veld van de aarde vertegenwoordigden dat in de loop van de tijd omsloeg. Toen er zich een nieuwe korst vormde, sloot deze zich aan bij de magnetische oriëntatie van die tijd, waardoor het gestreepte patroon ontstond.
3. Verspreiding op de zeebodem: Hess stelde voor dat de nieuwe korst die op de bergkammen ontstond de oudere korst van de bergkam wegduwde, als een lopende band. Deze beweging, zo betoogde hij, was de drijvende kracht achter de beweging van tektonische platen.
4. Subductiezones: Hess zag ook dat oceaangeulen plaatsen markeerden waar de oceanische korst weer in de mantel werd getrokken, een proces dat bekend staat als subductie. Dit proces, zo betoogde hij, bracht de vorming van nieuwe korst op de bergkammen in evenwicht.
De theorie van Hess, ondersteund door het bewijsmateriaal dat hij verzamelde, bracht een revolutie teweeg in ons begrip van de geologie van de aarde en de beweging van continenten. Het vormde de sleutel tot het verklaren van continentale drift, de vorming van bergen en de verspreiding van aardbevingen en vulkanen.