Harry Hess en de Theorie van Zeebodemverspreiding
Geoloog Harry Hess (1906–1969) stelde zeebodemverspreiding voor in 1960–1962, wat platentektoniek revolutioneerde.
Kernmechanisme
- Midden-oceaanruggen: Gesmolten mantelmateriaal stijgt, creëert nieuwe oceaanbodems.
- Magnetische Strepen: Terwijl korst vormt, registreert het aardmagnetische veldomkeringen, producerend symmetrische streepatronen.
- Bandtransportbeweging: Nieuwe korst duwt oudere korst lateraal van de rug af.
- Subductiezones: Oceaanbodems zakken in graben, recyclen in de mantel – balanceren korstcreatie.
Impact
Hess's model verklaarde continentale drift, aardbeving/vulkanverdeling, en bergvorming, en leverde het mechanisme dat Alfred Wegener's continentale drift miste. Het werd de fundamente van moderne platentektoniek.