* De natuur als kracht: Shelley gebruikt personificatie om de natuur af te schilderen als een krachtige en soms wraakzuchtige kracht, die het destructieve potentieel van de creatie van Victor Frankenstein weerspiegelt. De storm die woedt tijdens de geboorte van het monster duidt bijvoorbeeld op de chaos en onrust die wordt veroorzaakt door Victor's ambitie. Dit sluit aan bij het algemene thema van de kracht van de natuur en de gevaren van het overschrijden van haar grenzen.
> 'De storm nam in hevigheid toe en de zee, in woede geslagen, leek op bergen in beweging. De boot werd als een kurk op de golven heen en weer geslingerd, en ik, me vastklampend aan de mast, voelde hoe de zeewater door mijn kleren drong en mijn bloed bevroor.'
* Het monster als persoon: De roman leunt sterk op personificatie om het monster een schijn van menselijkheid te geven, ondanks zijn monsterlijke uiterlijk. Hij is in staat emoties als eenzaamheid, verdriet en een verlangen naar verbinding te ervaren. Hij wordt vaak beschreven in menselijke taal, zoals 'zijn hart verlangde ernaar gekend en geliefd te worden'. Dit daagt lezers uit om verder te kijken dan zijn fysieke verschijning en na te denken over de ethische implicaties van de behandeling van hem als minder dan menselijk.
> "Ik voelde dat ik voorbestemd was voor een of andere grote onderneming. Mijn gevoelens waren diepgaand, maar ik bezat een koel oordeelsvermogen dat mij geschikt maakte voor illustere prestaties."
* De transformatie van het wezen: Personificatie wordt gebruikt om de geleidelijke afdaling van het monster in de duisternis te benadrukken. Hij begint als een wezen van onschuld en nieuwsgierigheid, maar wordt door afwijzing en isolatie tot geweld gedreven. Deze weergave weerspiegelt het idee dat zelfs goede bedoelingen kunnen worden gecorrumpeerd door maatschappelijke minachting en verwaarlozing.
> "Mijn hart verlangde ernaar gekend en geliefd te worden door deze beminnelijke wezens; maar ik was een verschoppeling, een vreemdeling, een eenzame zwerver op aarde."
* De kracht van taal: Shelley maakt gebruik van personificatie om de kracht van taal en het vermogen ervan om perceptie vorm te geven te benadrukken. De stem van het wezen, aanvankelijk 'welbespraakt en expressief', wordt steeds vervormder en dreigender naarmate hij afwijzing en pijn ervaart. Dit weerspiegelt de manier waarop taal kan worden gebruikt om te ontmenselijken en uit te sluiten, wat uiteindelijk geweld kan aanwakkeren.
> "Mijn stem, die ik altijd laag en zacht had willen houden, was nu luid en hard geworden, en mijn woorden werden uitgesproken met een felheid die mij zelf bang maakte."
Door gebruik te maken van personificatie creëert Shelley een complex en gelaagd verhaal dat de grenzen verkent tussen mens en schepsel, natuur en schepping, en de gevolgen van ongecontroleerde ambitie. Het dwingt lezers om hun eigen vooroordelen onder ogen te zien en de morele implicaties van hun oordelen te overwegen.