Shelley gebruikt vergelijking om thema's van natuur, schepping en God spelen te verdiepen:
Onweerspiegeln Victor's chaotische ambitie tijdens de schepping van het Wezen:
"De storm nam in hevigheid toe, en de zee, opgewonden tot woede, leek bergen in beweging..."
Door hem menselijke gevoelens te geven, daagt ze lezers uit om verder te kijken dan uiterlijk:
"Mijn hart verlangde om gekend en geliefd te worden door deze lieflijke wezens; maar ik was een uitgestootene..."
Vergelijking traceert zijn daling van onschuld naar geweld door afwijzing:
"Mijn stem... was nu luid en hard... uitgesproken met een wreedheid die mijzelf verscheurde."
Zijn initieel welsprekende stem vervormt na maatschappelijke afwijzing, wat laat zien hoe taal perceptie vormt.
Over het algemeen vervaagt vergelijking de grens tussen mens en monster, en dwingt tot confrontatie met eigen vooroordelen.