Henry Moore's benadering van beeldhouwkunst was geworteld in observatie, contemplatie, en intuitief begrip van vorm. Hij volgde geen strikte regels maar beoefende continue verkenning:
Moore trok inspiratie uit landschappen, rotsen, botten, en het menselijk figuur, deze zag hij als fundamentele bouwstenen. Hij schetste en maakte maquette's direct uit de natuur.
Hij abstraheerde en vereenvoudigde natuurlijke vormen, met nadruk op structurele essentie en volume. Hij experimenteerde met geometrische vormen (sferen, kubussen) alsook onregelmatige, vloeiende curves en hollen.
Moore geloofde dat vorm door alle zintuigen moet worden ervaren. Hij verken de relatie tussen positieve en negatieve ruimte, de leegte behandelend als even belangrijk als het massive. Hij was gefascineerd door hoe licht op oppervlakken speelde, wat volumineuze kwaliteiten versterkte.
Een sleutelbijdrage was zijn verkenning van de holte — uithollen van interieure ruimte om dynamische spanning te creëren tussen massief en leegte, complexiteit en intrige toevoegend.
Moore werkte met diverse materialen (hout, steen, brons, gips) en vaak aan meerdere stukken tegelijk, wat leidde tot grote stilistische variatie.
Samenvattend: Moore's vormden ontstonden uit een diep persoonlijk proces van observatie, abstractie, intuitief ruimtelijk begrip, en onvermoeide experimentatie, natuurlijke vormveranderend in uitstralende beelden.