In Arthur Conan Doyle's The Valley of Fear belichaamt Morris tragische onschuld. Liefdadig, naïef en feroos loyaal, is hij het "lam" geduwd in een hol van roofdieren – de McMurdo-bende die opereren in de Pennsylvanische mijnkolen.
Zijn vertrouwendheid maakt hem gemakkelijk te manipuleren. Toch suggereert Doyle een latente capaciteit voor geweld, een duisternis geïmpliceerd door zijn bende-associaties. Deze dualiteit – zielig wezen in een wrede wereld, potentieel medeplichtig aan de wreedheid – maakt Morris een studie in de kwetsbaarheid van onschuld.
Hij is uiteindelijk een slachtoffer van uitbuiting, maar zijn medeplichtigheid (hoe genoodzaakt ook) onthoudt hem zuivere slachtofferschap. Morris vertegenwoordigt wat er gebeurt wanneer fatsoenlijkheid systeemcorruptie ontmoet zonder de pantser van cynisme.
Zijn lot onderstreept de centrale spanning van de roman: in een wereld van Scowrers en Pinkertons, is morele zuiverheid misschien wel de gevaarlijkste zwaartekracht van allen.