Schrijvers gebruiken een aantal narratieve technieken om verhalen aan lezers over te brengen. In één verhaal kan een schrijver kiezen om te trekken uit een verscheidenheid van deze technieken. Sommige van de meer gebruikelijke narratieve middelen betreffen perspectief en tijdselementen.
Eerste-persoon narratieven kruisen alle genres van literatuur en worden gekenmerkt door de schrijver of een personage uit het verhaal die zijn eigen stem gebruikt om het verhaal te vertellen. Met deze techniek gebruikt de verteller de eerste persoon door zichzelf te verwijzen als "ik", en is actief of passief betrokken bij het vertellen van de gebeurtenissen van het verhaal. De verteller mag of mag niet voorzien zijn van wat er곧 zal gebeuren, en hoeft niet het hoofdpersonage te zijn. Bijvoorbeeld, in F. Scott Fitzgerald's "De Grote Gatsby", wordt het verhaal verteld door een bijpersonage die de rol van waarnemer speelt. Integenstelling, kan het hoofdpersonage zelf tot de situatie spreken, vaak in een enigszins bekennende toon. Mark Twain's "De Avonturen van Huckleberry Finn" is een goed voorbeeld van dit type narratief. De eerste-persoon narratieve techniek is bijzonder populair in het schrijven van persoonlijke dagboeken of memoires, dramatische monologen, mystery romans en zelfs "interieure monologen", waarin een personage eigenlijk een discussie met zichzelf voert.
Met deze techniek kiest de auteur ervoor om het verhaal te laten vertellen door een buitenaardse verteller die alles weet — vandaar de term "alwetend". Derde-persoon vertellers verwijzen naar personages bij naam of gebruiken veelvoorkomende voornaamwoorden zoals zij, hij en zij. Auteurs kunnen derde-persoon vertellers gebruiken om rechtstreeks tot lezers te spreken, hoewel ze niet noodzakelijk alles onthullen wat ze van het verleden, heden en toekomst weten. Schrijvers zoals Jane Austen en J.R.R. Tolkien maakten uitgebreid gebruik van deze narratieve techniek.
Alle schrijvers trekken uit levenservaringen bij het creëren van een roman, maar in het geval van de autobiografische roman narratieve techniek, is het grootste deel van het boek een gefictionaliseerde vertelling van het leven van de auteur, en de cast van personages omvat vaak zijn echte vrienden die onder pseudoniemen verschijnen. Deze geschriften worden soms aangeduid als "semi-autobiografieën". Een goed voorbeeld van een autobiografische roman is Jack Kerouac's "On the Road."
Dit genre werd ontwikkeld door Sir Walter Scott, die het eerst een narratief plaatste in de context van historische gebeurtenissen. Historische romans zijn vaak gebaseerd op echte personen uit de geschiedenis met enkele fictieve personages en incidenten geïnjecteerd in het verhaal. Larry McMurtry's "Lonesome Dove" is een goed voorbeeld van historisch fictie, omdat het gebaseerd is op de levens van legendarische cowboys Oliver Loving en Charles Goodnight, hoewel het ook fictieve personages en gebeurtenissen bevat.
Hier zijn nog een paar frequent gebruikte narratieve technieken:
Vooruitverwijzing (Foreshadowing): Wanneer een auteur begint met het droppen van hints over een situatie of gebeurtenis die in de toekomst zal plaatsvinden, heet dit vooruitverwijzing.
Terugblikken (Flashbacks): Wanneer een personage in de tijd teruggehaald wordt om een gebeurtenis te herinneren of te beleven, gebruikt de auteur de terugblik-techniek.
Achtergrondverhaal (Backstory): Een achtergrondverhaal voegt diepte of lagen toe aan een verhaal door het te koppelen aan een extern gebeurtenis, echt of fictief.