In de vele eeuwen dat het geschreven woord bestaat, zijn verschillende methoden voor het analyseren van literatuur ontstaan. Typen literaire kritiek richten zich doorgaans op één aspect van het schrijven.
Deze methode onderzoekt of de aspecten (geschiedenis, anspielingen, invloed) van een werk zodanig zijn dat ze als een tekst kunnen worden gevestigd die hoort in de literaire canon.
Ook bekend als Nieuwe Kritiek. Deze theorie inspecteert de onderdelen (hoofdstukken, setting, personages, toon, perspectief) van een literaire tekst en hoe ze samenwerken om een verhaal te creëren.
Een tak van het Formalisme. Deze methode onderzoekt woorden als subjectieve symbolen die kunnen verschillen afhankelijk van de taal zelf.
Ook wel Poststructuralisme genoemd. Deconstructionisme betwijfelt hoe effectief taal is in het vertellen van het verhaal en negeert elke betekenisbijdrage aan de kant van de auteur.
Ook aangeduid als Cultureel Materialisme. Deze methode richt zich op de geschiedenis van de tekst, rekening houdend met cultuur en samenleving in relatie tot het werk en hoe deze factoren de interpretatie beïnvloeden.