In de aftakelende jaren van printmedia kunnen weinig tijdschriften op enig nummer rekenen om ze uit de rode cijfers in tenminste een beetje winst te brengen. Het is als de kerstshoppingseizoen voor detailhandelaren. Bijna drie maanden tellen winkeliers, van kleine onafhankelijke winkels tot mega-ketens, op kerstinkopers om hun bottom line in het zwart te krijgen.
Enkele tijdschriften hebben vergelijkbare strategieën, zoals 'Time's' Persoon van het Jaar, maar vooral de Swimsuit Editie van 'Sports Illustrated' (SI).
Een van de meest controversiële tijdschriftuitgaves aller tijden, de SI Swimsuit editie faalt nooit om zowel rabid fans als rabid critici elk jaar te trekken. Moralisten en feministen bekritiseren het, elk om andere redenen, maar van jonge jongens tot oude mannen kunnen niet wachten om er een exemplaar in handen te krijgen en wachten ongeduldig tot mid-februari om weer te genieten van al die vrouwelijke schoonheid.
Voor een van de januari 1964 uitgaves zochten de redacteurs naar iets interessants en anders om de ruimte te vullen tussen het einde van het profvoetbalseizoen en het begin van het profhonkbalseizoen. De redacteur van Sports Illustrated toen, Andre Laguerre, vraagde een onbekende modeverslaggeefster om een zwemmodefeature te maken, inclusief een mooie vrouw voor de kaft. Die verslaggeefster, Jule Campbell, nam de opdracht aan en liep ermee. Vandaag is ze een van de meest machtige mensen in de modewereld.
Het was geen makkelijke rit. Vrijwel vanaf het begin genereerde het nummer controverse. Sportpuristen en moralisten vonden het onpassend voor een sportpublicatie om vrouwen in badkleding te tonen alsof het een sletchtig herentijdschrift was. Playboy was toen pas 10 jaar oud en christelijke vrouwen konden nog gevonden worden bij winkels die het verkochten. De 'Sports Illustrated' Swimsuit Editie voegde brandstof toe aan hun ongenoegen.
Ouders en leraren bezwaarden, evenals godsdienstenleiders, en de groeiende feministische beweging zag er nog een hulpmiddel van mannen in om vrouwen te objectiveren, vrouwen te presenteren als producten voor consumptie in een door mannen gedomineerde wereld.
Niets daarvan maakte uit, want het speciale nummer won met elk passing jaar aan populariteit. Toen vrouwen model Babette March zagen op die eerste Swimsuit Editie in een witte bikini, werden tweedelige badpakken acceptabele kleding voor strand en zwembad. En vanaf dan was op de kaft staan een erg speciale aanduiding, en modellen vandaag de dag beschouwen het als de belangrijkste noot op hun CV.
Een van de innovaties van Jule Campbell was het printen van de naam van het model bij haar foto's, een ongekende praktijk toen. Binnen 15 jaar kenden mannen en jongens de namen van de modellen, en keken ze elk jaar uit naar een herhaling door hun favorieten: Christie Brinkley, Barbara Carrera, Carol Alt en de nu beroemde (beruchtte) Cheryl Tiegs.
In 1978 verscheen Tiegs in een visnet-éénstuk dat haar tepels volledig blootleg. Ze was een direct ster en werd overal herkend.
Volgens folklore was die specifieke foto niet bedoeld voor het tijdschrift. De redacteuren waren geschokt als honderden abonnees hun abonnement opzegden. Maar het was allemaal een complot. Jaren eerder had het tijdschrift begonnen met het publiceren van de haatpost gegenereerd door het speciale nummer, en 1978 was niet anders, behalve dat het volume van haatpost was toegenomen.
Net als Playboy vóór hen, gebruikten de uitgevers en redacteuren van Sports Illustrated de notorieté en controverse om de interesse in hun tijdschrift te bevoeden, en die strategie wordt vandaag nog steeds gebruikt, hoewel het veel minder controversieel is dan in die begindecennia.
Met alle hitte gegenereerd door de Cheryl Tiegs foto, moesten de redacteuren het nummer elk jaar heeter laten lijken, maar niet die grens overschrijden van (redelijk) gezonde vrouwelijke seksualiteit naar volwassenenvermaak. Ze wilden dat het nummer legaal bekijkbaar bleef voor tieners en prikkelend genoeg voor volwassen mannen, maar niet zoveel dat ze in grote problemen met hun vrouwen zouden geraken als de zonen erin bladerden.
Seks verkoopt, zelfs als het PG-gereserveerd is - juist als het PG is. Het is geen verrassing dat toen de 'Sports Illustrated' Swimsuit Editie debuteerde, NFL-teams begonnen met all-vrouwelijke cheerleadingploegen. De Baltimore Colts waren de eersten, maar het was de Dallas Cowboys-franchise die de cheerleaders de bekende krappe en sexy outfits gaf.
De seksuele revolutie, gestart door de publicatie van 'Playboy' in december 1953, baande de weg voor de aankomst en wereldwijde acceptatie van de 'Sports Illustrated' Swimsuit Editie. Naarmate de seksuele mores van de godsdienst uit onze cultuur verdwenen, groeide de SI Swimsuit Editie in populariteit en werd snel een initiatierituel voor tienerjongens. Mannen bestelden en verlengden hun abonnementen gebaseerd op wat Swimsuit Editie paraphernalia werd aangeboden als lokmiddel, meest gewaardeerd de kalenders.
Vandaag is 'Sports Illustrated' in handen van Time Warner, Inc., en de website van het tijdschrift, eerste keer online in 1996, biedt pagina's vol foto's, inclusief de gevierde body painting features. Als je abonnee bent, krijg je toegang tot alle Swimsuit Editie inhoud.
Jule Campbell is, per 2009, nog steeds de drijvende kracht achter de Swimsuit Editie. In de afgelopen 15 jaar of zo heeft het tijdschrift vrouwelijke atleten in de Swimsuit Editie gefeatured, vrouwen van sportsupersters, en in 2007, in een editie die muziek vierde, zangeres Beyoncé Knowles op de kaft.
Ondanks de voortdurende klachten van mannen en vrouwen, de 'Sports Illustrated' Swimsuit Editie gaat niet weg. Het verliest niet eens aan populariteit. In 2007 bracht die ene editie $35 miljoen aan advertentie-opbrengsten op.