Het rapport over de zaken van Brits Noord-Amerika , ook wel bekend als het Lord Durham Report , werd gepubliceerd in 1839 en was een cruciaal document bij het vormgeven van de toekomst van Canada. Lord Durham werd door de Britse regering aangesteld om de oorzaken van de opstanden van 1837 in Upper en Lower Canada te onderzoeken. Zijn rapport ging niet alleen in op de directe oorzaken van de opstanden, maar schetste ook een alomvattend plan voor de toekomst van Brits Noord-Amerika.
Hier zijn enkele van de belangrijkste aanbevelingen uit het Lord Durham Report en hun onderliggende redenen:
1. Unie van Boven- en Beneden-Canada:
* Aanbeveling: Het verenigen van Upper en Lower Canada in één provincie, die 'Canada' gaat heten.
* Reden: Durham was van mening dat de bestaande verdeeldheid tussen het Franstalige Neder-Canada en het Engelssprekende Boven-Canada de verdeeldheid bevorderde en de opstanden aanwakkerde. Hij voerde aan dat een verenigde provincie een sterkere, meer verenigde entiteit zou creëren en toekomstige onrust zou voorkomen.
2. Verantwoordelijke overheid:
* Aanbeveling: Het verlenen van een verantwoordelijk bestuur aan de verenigde provincie, wat betekent dat de uitvoerende raad (het kabinet) verantwoording moet afleggen aan de gekozen vergadering in plaats van aan de Britse gouverneur.
* Reden: Durham erkende het groeiende verlangen naar zelfbestuur onder de Canadezen. Hij voerde aan dat een verantwoordelijke regering de grieven zou aanpakken, een grotere politieke participatie zou bevorderen en de loyaliteit aan de Britse kroon zou versterken.
3. Assimilatie van Frans-Canadezen:
* Aanbeveling: Het aanmoedigen van de assimilatie van Frans-Canadezen in de Engelssprekende Canadese samenleving door de bevordering van de Engelse taal en cultuur.
* Reden: Durham zag de Franse taal en cultuur als een barrière voor eenheid en nationale ontwikkeling. Hij geloofde dat door het bevorderen van het Engels de provincie hechter zou zijn en gemakkelijker in het Britse rijk zou worden geïntegreerd.
4. Landhervorming:
* Aanbeveling: Het implementeren van landhervormingsmaatregelen om nederzettingen en economische ontwikkeling te stimuleren, inclusief de invoering van landtoelagen en het opheffen van beperkingen op grondbezit.
* Reden: Durham begreep de noodzaak van economische groei en expansie in Brits Noord-Amerika. Landhervormingsmaatregelen waren gericht op het stimuleren van de bevolkingsgroei, het stimuleren van de landbouw en het creëren van kansen voor economische vooruitgang.
5. Versterking van de uitvoerende macht:
* Aanbeveling: Het versterken van de bevoegdheden van de gouverneur en de uitvoerende raad om de provincie effectief te besturen.
* Reden: Durham was van mening dat een sterke uitvoerende macht essentieel was voor het handhaven van de orde en het garanderen van een efficiënt bestuur van de regering. Hij benadrukte het belang van een sterke centrale autoriteit om kwesties op het gebied van veiligheid en nationale ontwikkeling aan te pakken.
Impact en controverse:
Het Lord Durham Report had een aanzienlijke impact op de ontwikkeling van Canada. De aanbevelingen hebben geleid tot de Act of Union in 1840, dat Boven- en Beneden-Canada formeel verenigde in de provincie Canada. Het rapport legde ook de basis voor de uiteindelijke introductie van een verantwoordelijk bestuur in Canada, een belangrijke stap op weg naar zelfbestuur.
Het rapport kreeg echter ook veel kritiek, met name de aanbevelingen met betrekking tot de assimilatie van Frans-Canadezen. Dit aspect van het rapport werd gezien als een poging om de Franse cultuur en taal te onderdrukken, en het blijft een controversieel aspect van de Canadese geschiedenis.
Ondanks de controverses speelde het Lord Durham Report een cruciale rol bij het vormgeven van het politieke en sociale landschap van Canada. Het diende als katalysator voor een nieuw tijdperk van politieke hervormingen en legde de basis voor een meer verenigd en zelfbesturend Canada binnen het Britse rijk.