Beats binnen poëzie vertegenwoordigen de ritme, klank, maat en rijm van het gehele poëziestuk. Er zijn veel verschillende typen beats die de dichter kan gebruiken, alsook verschillende typen maten die gebruikt worden om poëzie te schrijven. Rijm, ritme, maten en klank zijn allemaal gerelateerd aan poetische eenheden of poetische beats. Voeten zijn diverse patronen van beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen binnen de regels van een gedicht. Een maat weerspiegelt het aantal voeten binnen een regel.
Het analyseren van de soort beats die een gedicht heeft, is in essentie het analyseren van het ritme van het gedicht. Binnen een gedicht kunnen typen beats omvatten: trimeter, of drie beats; tetrameter, of vier beats; en pentameter, of vijf beats. Doorgaans wordt één type beat tegelijk gebruikt. Echter, sommige dichters kiezen ervoor om hun gebruik van maten te mixen en matchen, afhankelijk van wat ze schrijven.
Poëzie geschreven in de Engelse taal bestaat vaak uit poetische eenheden of voeten. Volgens Delia Marshall Turner, PhD., zijn de meest gebruikte poetische eenheden de iambe, de trochee, de anapest en de dactylus. Elke voet heeft één klemtoon, of beat. Vergelijkbaar met alledaagse spraak, herhaalt poëzie ook de natuurlijke intonatie, klemtonen, pauzes en beats van conversatie.
Klant is erg belangrijk in poëzie. Gesproken woord is een type poëzie dat voornamelijk wordt uitgevoerd voor groot publiek, omdat het specifiek geschreven is om hardop te worden gesproken. In lijn met de vroege geschiedenis van poëzie waarin gedichten uit het geheugen werden opgesproken, wordt gesproken woord poëzie gehoord in plaats van gelezen. Beats die binnen een gesproken gedicht gebruikt worden, creëren een specifieke klankstroom binnen het stuk. Nadruk op woorden en beklemtoonde lettergrepen binnen een gedicht maken het mogelijk voor anderen de beats te herkennen.
Een rijm treedt op wanneer woorden gelijkenis in klank vertonen. Veel dichters schrijven hun poëzie zodat het rijmpatroon helpt de beats binnen het gedicht te creëren. Rijm is misschien wel de meest herkenbare conventie van poëzie, maar zijn functie wordt vaak over het hoofd gezien. Rijm helpt een gedicht te verenigen door een beat of klank te herhalen die één concept aan een ander koppelt. Rijm helpt de structuur van het gedicht te bepalen.