Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Boekuitgave

Problemen bij de ontwikkeling van de boekdrukkunst

Met inkt, metaal en papier hielp Johannes Gutenberg de westerse beschaving in de 15e eeuw te transformeren. Het was niet makkelijk, en Gutenberg ging bankroet. Echter, zijn uitvinding van drukken met beweegbare lettertypen zorgde ervoor dat kennis zich snel en wijd verspreidde, zelfs al doodde het het calligrafiebedrijf voor monniken. Maar Gutenberg moest technische problemen overwinnen.

Metaal

Hout zou niet werken; elke letter moest met de hand gesneden worden. Gutenberg goot metaal in gietvormen om de letters te vormen; de enige limiet op het aantal letters (om in oneindige combinaties in pagina's te vormen) was de hoeveelheid metaal; maar het soort metaal bleef een vraag. Lood was te zacht, en de druk van de drukpers zou het vervormen. IJzer was te hard en zwaar, scheurde papier en vereiste hoge hittestanden. Brons was duur. Gutenberg, na veel experimenten, besloot op een menging van antimon, lood en tin. Het heet nog steeds drukkersmetaal tot op de dag van vandaag.

Kracht

Drukken zou uiteindelijk onderwijs en samenleving revolutioneren, geletterdheid (en sociale onrust) naar de massa's brengen door goedkope, massaproduceerde leesmateriaal. Tot die tijd moesten drukkers in de buurt van hun klanten zijn, de geletterde klasse. Dit waren universiteitsprofessoren, het klerus, juristen en de adel. Dat betekende een winkel vestigen in het hart van de stad, waar waterkracht onbeschikbaar was en windkracht onwaarschijnlijk. Papier op type persen nam spierkracht, en Gutenberg paste een schroefpers toe, misschien een door wijnmakers gebruikt om druiven te persen. Toch was herhaald opheffen en laten zakken van de schroef zware arbeid, en een drukker deed het goed om 200 pagina's per dag te produceren, één pagina per keer, op zijn houten platte-bedpers. Niettemin was het een enorme verbetering ten opzichte van drukken zoals het toen beoefend werd: inkt aanbrengen op gesneden houtblokken en vervolgens papier tegen de blokken persen.

Inkt en papier

Niet alle inkt is gelijk geschapen. Inkt die geschikt is voor houtsneden werkt niet goed op metaaltype, zoals de geleerde S.H. Steinberg wijst in zijn boek "Five Hundred Years of Printing." Watergebaseerde inkt druppelt van drukervlakken en bloedt in papier. Niet alle soorten papier zijn geschikt voor drukken. Vroegere drukkers bewaarden hun inktrecepten jaloers, meestal een formule van lampblack (de roet van lampen) en olie, wat de inkt net voldoende kleverig maakte om aan het drukervlak - het type - te haften, maar niet te kleverig, zodat het onder druk naar het papier overging zonder te vervormen. Papier werd van lompen gemaakt, en gesizeerd, of gecoat. Zo haaft de inkt zonder in het papier in te dringen.

De knotten uitpluizen

Gutenbergs principes zouden niet verbeterd worden totdat fotografie en elektronica toegepast werden op drukken, maar mechanische verbeteringen volgden de groei van de Industriële Revolutie die Gutenberg hielp tot stand brengen. IJzer en staal vervingen houten pressen. Stoomkracht, dan elektriciteit, werden toegepast om pressen te draaien, die later cylinders hadden om papier te houden en te persen. Houtpulp maakte papier, later gevormd in rollen en niet vellen. Inktbronnen brachten de inkt die drukkers eens met de hand op type aanbrachten; zetters produceerden glimmende lijnen type, waar compositors eens woorden vormden, één letter per keer, met de hand.

Boekuitgave

Related Categories