Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Boekuitgave

De geschiedenis van correctie

Onze voorvader-auteurs schreven en bewerkten oude teksten zoals de Dode-Zeerollen, de Bijbel en vroege Renaissance-materiaal, met weinig toegevoegde editoriale kritiek. Correctie is geëvolueerd tot de huidige dag, waarbij gestileerde opmaak samensmelt met geïnformeerde oordeelsvorming. Correctie werd ontworpen om accurate, vermakelijke tekst te creëren die gemakkelijk begrepen wordt.

Klassieke en Bijbelse periodes

In de oude klassieke en bijbelse periodes van v.Chr. tot 1300 n.Chr. evolueerden teksten uit mondelinge geschiedenissen die over generaties werden doorgegeven. Individuen – over het algemeen mannelijk en met belangrijke religieuze affiliaties – werden gekozen en getraind om mondelinge geschiedenissen te schrijven en te bewerken. Teksten werden over het algemeen handgeschreven op leer of ingeslagen in metaal of hout door een enkel individu die fungeerde als schrijver, corrector en redacteur in één.

De Renaissance-periode

De geïndividualiseerde rol van correctie stamt af van het avontuur van beweglijk-letter-druk, ontwikkeld in 1436 door Johannes Gutenberg. In tegenstelling tot de vroegere methode van houtblokdruk, maakte beweglijk-letter-druk het uitgevers mogelijk om exponentieel meer boeken te produceren. Renaissance-uitgeverijteams van schrijvers, zetters en correctoren (correctoren) werkten samenwerkend, waarbij ze alleen leestekens, grammatica en spelling wijzigden, zonder de oorspronkelijke betekenis te veranderen.

De drukrevolutie

De stoomgedreven rotatiedrukpers werd in 1843 uitgevonden door Richard March Hoe, en had een positieve impact op de uitgeverijbranche. De drukrevolutie noodzaakte tot een grotere arbeidsverdeling. Auteurschap, correctie en eindredactie werden steeds meer gespecialiseerde afdelingen in reactie op het groeiende volume gedrukte tekst.

Copy-tekst

In 1904 definieerde bibliograaf Ronald B. McKerrow "copy-tekst" als de meest betrouwbare bron. In 1950 publiceerde Sir Walter W. Greg "The Rationale of the Copy-text", wat de copy-teksttheorie populair maakte die zich richtte op grammatica en taal. In de jaren 1960 introduceerde Frederick Bowers kritische editie en het concept van "radiërende teksten", verwijzend naar het aantal teksten afgeleid van het origineel. In 1991 schreef Jerome McGann "The Textual Condition", wat copy-tekst herdefinieerde naar zware editoriale ingrepen met een sociale nadruk.

De 20e eeuw

In de jaren 1990 herzag G. Thomas Tanselle "Editing Without a Copy-Text", wat het editoriale standpunt verschuifde van Gregs nadruk op grammatica en taal naar het omvatten van kritische oordeelsvorming. Twintigste-eeuwse geleerde A.E. Houseman steunde Tanselles redacteringstheorie. Housemans voorstand verruimde editoriale vrijheid en veranderde het concept van correctie diepgaand.

Schrijvers scherp houden

De corrector kan de veronderstellingen van de auteur in twijfel trekken. Uitgevers hebben verschillende protocollen voor de taken van de corrector. Het ideaal van correctie is om de tekst zo schoon, interessant en zuinig mogelijk te houden. Correctoren knippen het vet af en trachten grote herzieningen te voorkomen, terwijl ze de belangen van de lezer dienen.

De 21e eeuw

Tussen 2003 en 2008 werden correctoren vaker ontslagen dan elke andere afdeling in de uitgeverijbranche vanwege inkrimping. Merrill Perlman, een met pensioen gegane chef van de correctieafdelingen bij "The New York Times", stelde dat correctoren absoluut vitaal waren omdat een slordige publicatie de geloofwaardigheid ondermijnt. Correctoren zijn kwaliteitscontroleprofessionals die ervoor zorgen dat de tekst accurate en begrijpelijk is.

Boekuitgave

Related Categories