De wereld van boekpublicatiereglementen, of standaarden, is uitgestrekt en omvat talloze literaire genres en juridische praktijken. Maar één manier om de ontzagwekkende term "publicatiereglementen" in te perken, is om een concept te overwegen dat gemeenschappelijk is aan de belangen van elke auteur of uitgever: copyrightwet. In de industrie van het publiceren van fictieboeken alleen, is het nuttig voor auteurs om verschillende juridische reglementen te begrijpen met betrekking tot de uiting van ideeën, en hoe die ideeën wel of niet beschermd zijn onder de wet.
Ondanks het feit dat ideeen in de boekpublicatie-industrie voor grote geldbedragen verkocht worden, is het nog steeds moeilijk om deze ideeën volledig te beschermen. Traditioneel stelde het gemeenrecht dat ideeën uiteengezet in gepubliceerde, geautoriseerde werken veilig waren voor het grote publiek om uit te bouwen. Dit betekent natuurlijk dat ideeën of premisses uit legendarische verhalen die decennia geleden gepubliceerd werden, theoretisch perfect legaal zouden zijn voor auteurs later om op te pikken, mits specifieke karakters of woorden niet gedupliceerd werden.
Copyrightwet beschermt een specifieke uiting van ideeën, in plaats van de ideeën zelf. Onder de wet zijn specifieke woorden of beelden die door een auteur worden uitgedrukt, uitsluitend gekwalificeerd voor bescherming in een inbreukzaak, waarin een kopieerder van dergelijke literaire componenten schuldig bevonden kan worden aan copyrightinbreuk.
De eerste stap van een auteur om haar ideeën te beschermen, is een contract op te stellen. Dit is een professionele praktijk tussen auteur en agent of auteur en uitgever, want zo'n contract van intentie kan mogelijk als bewijs dienen in het geval van ideediefstal.
Eén vorm van het beschermen van geheimhouding of vertrouwelijkheid die besproken wordt tussen een auteur en een agent, editor of uitgever, is het tekenen van een non-disclosure agreement. Een dergelijke overeenkomst stelt simpelweg dat de betrokken partijen geen ideeën zullen onthullen die de auteur voor publicatie bedoelde, buiten situaties die per contract zijn bepaald. Non-competition overeenkomsten kunnen ook van toepassing zijn op relaties tussen de auteur en relevante partijen. Dit beschermt de auteur voor het geval één partij zou proberen te concurreren met andere betrokken partijen.
In bepaalde gevallen, in het gevreesde geval dat een auteur een verhaalidee bespreekt (pitchet) met een editor, alleen om te ontdekken dat de editor het idee vervolgens aan een uitgeverij pitchet als zijn eigen, kan de auteur beschermd worden door het recht om te vorderen voor ideediefstal. In dergelijke gevallen moet de auteur een contract aanroepen, misschien een ongesproken contract, waarbij de editor of uitgever akkoord ging om voor het idee in kwestie te betalen, aangezien het oorspronkelijk door de auteur was ingediend voor zijn persoonlijke onderneming.