Een van de meest extreme schrijfgestatieperiodes behoort tot David Markson's experimentele roman Wittgenstein's Mistress, die meer dan 20 jaar duurde voordat het 1988 gepubliceerd werd.
De roman's gefragmenteerde, niet-lineaire verhaallijn – die taal, filosofie en bewustzijn verkent door een eenzame vrouwelijke monoloog – vereiste meesterlijke precisie. Markson herschreef obsessief, volhardend in het perfectioneren van elke zin.
Marksons 20+ jaar inspanning blijft onder de langst gedocumenteerde voor een enkele roman.