Printemps ("Lente") is het vijfde stuk in Debussy's eerste boek van Préludes (1910). De 12 preludes zijn getiteld aan het einde als voetnoten, om programmatische voorschrijving te vermijden. Printemps oproept de ontwakeling van de lente door vloeibende arpeggio's, pentatonische invloeden en lichterende harmonieën — kenmerkend van zijn volwassen impressionistische stijl.
Het is een miniatuur toonpoem: geen groot narratief, alleen het schitteren van vernieuwing gevangen in pianoklank.