Narratief schrijven is de techniek van het schrijven van een samenhangend verloop van gebeurtenissen van begin tot eind. De meest voorkomende vorm van narratief schrijven is verhalenschrijven; verschillende elementen zijn nodig voor het creëren van een coherente verhaal. Zonder alle standaardelementen van een narratief valt het verhaal uiteen. Er zijn verschillende literaire elementen om te gebruiken bij het schrijven van een narratief.
Het vormgeven van de setting van een verhaal is een vaardigheid, maar het standpunt van het verhaal geeft de lezer inzicht in de setting door de ogen van een personage of personages. Er bestaan verschillende basisperspectieven: eerste-persoon, derde-persoon beperkt en derde-persoon alwetend. Eerste-persoon perspectief gebruikt het woord 'ik' en geeft de meest intieme blik op een enkel personage. Derde-persoon beperkt is een 'over-de-schouder' blik op een personage dat alleen laat zien wat dat personage weet en ervaart, en derde-persoon alwetend geeft alle personageperspectieven.
Expositie is elke tekst die informatie geeft over de personages of setting, zodat lezers het verhaal begrijpen. Effectieve expositie kan moeilijk zijn; te weinig expositie laat lezers verdwaald, maar te veel kan ze verdrinken in feiten en de aandacht van het verhaal aftrekken, wat ze verveelt. Expositie komt zwaar voor in speculatieve fictie zoals sciencefiction en fantasy vanwege de onbekende aard van de wereld die de schrijver probeert te portretteren.
Een van de belangrijkste taken die een fictieschrijver heeft is om personages alsof echte mensen in de gedachten van de lezers te laten lijken, in plaats van figmenten van de verbeelding. Personages kunnen gevestigd worden door hun dialoog, door hun acties en door hun interacties en relaties met andere personages. Dit vestigt de persoonlijkheid van het personage. Tijdens karakterisatie is het belangrijk om personages te zien als mensen in hun eigen recht, in plaats van slechts figuren in een verhaal, en ze 'rond' te proberen te maken. Een belangrijk onderscheid bestaat tussen platte personages, statische personages en ronde personages; platte personages zijn extras, alleen bedoeld om een kleine rol in het verhaal te vullen. Ze ondergaan geen significante verandering. Een statisch personage kan een grote rol hebben, maar ondergaat geen grote persoonlijke verandering. Ronde personages daarentegen worden verwacht een grote rol te spelen en zich door het verhaal heen te ontwikkelen.
Beslissen hoe het verhaal samengesteld is, is een ander belangrijk aspect van narratief schrijven. Een van de meest voorkomende progressies is: expositie (uitleg van de setting); complicatie (de gebeurtenis die de plot in gang zet); opbouwende actie (gebeurtenissen en interacties die opbouwen naar het eindconflict); crisis (het cruciale beslissingsmoment); climax (het eindconflict); en resolutie (de afdalende actie die alle losse plotdraden oplost). De drie-actestructuur is de meest basale typenarratieve structuur. Het eerste acte van het verhaal levert de expositie en het einde van het eerste acte is meestal de crisis of eerste grote conflict. Het tweede acte voegt meer personages toe, verdikt de plot en voorziet protagonisten in een persoonlijk conflict. Het derde acte lost het hele verhaal op.