Fabels zijn een van de vroegste vormen van vertellen en worden gezegd in India georigineerd te zijn. Echter, het is Aesopus, een oude Griekse slaaf, aan wie de meerderheid van deze morele verhalen toegeschreven wordt. Hij schreef korte passages, voornamelijk met dieren met menselijke kwaliteiten, met het doel een morele les te leren. Deze verhalen zijn leuk, gedachtewekkend en populair bij kinderen van alle leeftijden.
Dit is het verhaal van een oude schildpad die, in zijn ontevredenheid, klaagt bij de zwevende zeevogels over zijn onvermogen te vliegen en vloekt dat niemand hem wenst te leren. Een adelaar die overheen vliegt hoort dit en vraagt de schildpad wat hij erbij wint door hem in zijn klauwen te nemen en door de lucht te dragen. De schildpad vertelt hem dat hij zeker alle rijkdommen van de Rode Zee zal ontvangen. Hierop neemt de adelaar hem gretig en moeiteloos bij de schild en draagt hem voorbij de wolken voordat hij hem in het vrije vallen laat. Naar de grond vallend, scheurt de schildpad zijn schild en voor hij sterft vraagt hij zich af: 'Ik heb mijn huidige lot verdiend, want wat had ik met vleugels en wolken te maken, die met moeite op aarde kan bewegen?'
De morele les is dat alleen schade komt uit het wensen naar meer dan je kunt hebben en ontevreden zijn met wat je al bezit.
Deze populaire morele vertelling draait om een hongerige wolf die besluit zijn dreigende uiterlijk te vermommen om zijn prooi te vereffenen. Gekleed in de vel van een schaap, mengt hij zich onder de onwetende kudde, de herder misleidend. De avond komt en hij wordt per ongeluk met de schapen eingesloten. 's Nachts komt de herder de hok in op zoek naar vlees voor de lunch de volgende dag, vergist de wolf voor een schaap en doodt hem direct.
De morele van deze vertelling concludeert dat als je een poging doet iemand te kwetsen, je alleen zal lijden als gevolg van je slechte intenties.
Hier wordt het verteld van een oude leeuw die, zich verzoenend met zijn leeftijd, accepteert dat zijn jagddagen voorbij zijn. In een poging goed gevoed te blijven, doet hij alsof hij ziek is, de andere dieren lokkend naar zijn hol om hun medelijden te uiten. Terwijl ze één voor één bezoeken, verslindt de leeuw elk van hen. Na het opmerken van het verdwijnen van veel van zijn vrienden, ontdekt de sluw vos het. Hij besluit zich aan de leeuw te tonen, zijn afstand houdend en het hol niet binnen te gaan. De leeuw vraagt om zijn terughoudendheid. De vos antwoordt: 'Nee, ik merk dat er veel voorsporen naar je grot toe gaan, maar geen spoor van enige terugkeer.'
De morele van dit verhaal is dat je wijs bent gewaarschuwd door het ongeluk van anderen.
Deze leuke en eenvoudige fabel betreft een hond die een oester vindt. Gewend om eieren te verslinden zonder na te denken, vergist hij de oester voor een ei en slikt hem naar beneden. Die nacht, lijdend aan een grote en onhoudbare pijn in zijn maag, stelt hij: 'Ik verdien deze pijn voor zo dom te zijn te denken dat alles wat rond is een ei moet zijn!'
De morele hier is dat het gemakkelijk is in plotselinge en onverwachte gevaar te vallen als je haastig en zonder een tweede gedachte handelt.