Een alinea fictie is een mini-verhaal binnen een verhaal. Als zodanig moet elke alinea van narratief een begin, midden en einde bevatten, een verlangen en ofwel een resolutie of een cliffhanger die de resolutie in de volgende alinea opzet. Het meest belangrijk is dat het vertelde verhaal op een of andere manier het verhaal van de grotere narratief ontwikkelt. Zelfs andere soorten alinea's, zoals beschrijvingen, moeten hun gewicht dragen door de grotere verhaal op een of andere manier vooruit te helpen. Het klinkt als veel werk, maar met oefening komt het van nature.
Vind de wens. Vraag je af wat je personage specifiek wil of nodig heeft op dit moment in het verhaal en hoe hij van plan is het te achterhalen. De alinea moet draaien om de poging van het personage om zijn verlangen te behalen of om uit te zoeken hoe hij zijn verlangen kan behalen. Als je verhaal gaat over Ritchie's zoektocht naar liefde, zou deze alinea het verhaal kunnen vertellen van Ritchie's verlangen om vannacht Jenny te bellen en haar uit te nodigen.
Vind het conflict. Conflict is het levensbloed van vertellen, en omdat een alinea een mini-verhaal is, heeft het een conflict nodig. Vraag je af of er een ander personage is die ervoor zou zorgen dat de protagonista niet krijgt wat hij wil en hoe ze ervoor kan zorgen dat hij het niet krijgt. Of misschien is het omstandelijk: Ritchie wil Jenny uitnodigen, maar hij is zenuwachtig dat hij nauwelijks kan praten, of hij is bezorgd over het schenden van zijn godsdienstige overtuigingen of terwijl hij met Jenny aan de telefoon is, klopt Velma aan zijn deur.
Bedenk een resolutie. Aan het einde van de alinea zal het personage een nieuw verlangen hebben, ofwel omdat hij het conflict oploste en zijn verlangen bereikte of een complicatie ontstond, die zijn verlangen opzet om dit nieuwe probleem in de volgende alinea op te lossen. Ritchie slikken, ademhalen en Jenny bellen, wat zijn strijd om kalm te blijven in de volgende alinea opzet. Ritchie besluit trouw te blijven aan zijn principes, maar hij heeft nog steeds iemand nodig om te beminnen. Ritchie is zo verrast Velma te zien dat hij oplegt bij Jenny.
Beeld de setting in je geest. Probeer zoveel mogelijk details te verbeelden om een echte wereld voor de personages te maken en jezelf ideeën te geven – misschien verandert een beeld van een bepaald meubelstuk of een opstelling of een rare foto aan de muur de manier waarop je een scène denkt. Ongeacht zijn motivatie, zal Ritchie anders aan de telefoon praten in een rieten stoel dan liggend op een zachte bank.
Onderzoek de context. Vraag je af waar de beschrijving van deze scène geplaatst moet worden en wat het voor je verhaal kan doen – is het alleen om de lezer te laten weten hoe een plek eruitziet, of kan het dienen als een symbool van een of andere soort of als metafoor voor de plot of de stemming van het personage?
Visualiseer de setting door de ogen van het verhaal. Nu je weet wat je wilt dat de beschrijving doet, heroverweeg wat de details van de kamer eruitzien en welke je opneemt. Ruimte is waardevol, en niemand wil een lange, uitgebreide beschrijving lezen als het niet op een of andere manier relevant is voor het verhaal. Ritchie's woonkamer zal helder en uitnodigend eruitzien voor hem als hij opgewonden is om Jenny te bellen; als hij zenuwachtig is, kan het schaduwrijk en intimiderend ogen.
Gebruik originele beschrijvende details om de alinea interessant te maken en de plot verder te ontwikkelen nu je weet welke stemming je wilt overbrengen. Voordat je de scène schrijft, vind de sterkste werkwoorden en bijvoeglijke naamwoorden om de scène te beschrijven. In plaats van 'Er was een groene stoel en een eikentafel', als Ritchie zenuwachtig is, zeg: 'De stoel had dezelfde groene kleur als de tegels in zijn basisschoolcantine, een kleur die hij goed kende van vele lange uren ernaar te staren. De eikentafel ernaast had dezelfde kleur en textuur als een van hun pindakaaskoekjes.'