Jonathan Swifts "A Modest Proposal" is opmerkelijk als essay van een sociale hervormer omdat het zijn sympathieke doelen bereikt door volledig onsympathiek te zijn. In zijn tijd was het Swift-stuk een succes in het bereiken van hervormingen. Je advocatiestuk, dat het probleem van pesten op scholen aanpakt, kan op dezelfde manier slagen in een essay met een koud berekenende verteller die een absurderwijs wrede oplossing voorstelt.
Swifts essay presenteert armoede in Ierland als een economisch dilemma, en hij aanneemt de stem en persona van een berekenend econoom. Dit is de sleutel tot de impact van het essay. Rice University's Robert Phiddian wijst erop dat Swift het tegenovergestelde is van zijn harteloze verteller. De econoom, in een losgemaakte, bijna geabstracte toon, wijst op het monetair voordeel voor Ierse moeders die hun baby's zouden moeten opvoeden en dan als voedsel verkopen aan Brits boven-middenklas. De onzorgvuldige acceptatie van cannibalisme als economische oplossing onderstreept de gruwel, humor en ironie van het stuk.
Swift spreekt een ernstig en lopend sociaal probleem aan door Juvenaliaanse satiere, een schrijfstijl die wilde spot gebruikt in plaats van zachte humor. Als je "Another Modest Proposal" creëert met een anti-pesting houding, zorg dan dat je structuur even stevig is als die van Swift. Na het probleem met de armen te hebben aangesproken en de oplossing van cannibalisme te hebben toegevoegd, opsomt Swift de sociale en economische voordelen van zijn plan, eindigend met de disclaimer dat hij geen eigen kinderen heeft om te verkopen. Je essay's toon moet op dezelfde manier losgemaakt en onzorgvuldig zijn.
Je moet ook proberen dezelfde stijl als Swift's na te bootsen. Je verteller, zoals Swift, kan beginnen met een koudbloedige opsomming van de nadelen van het toestaan dat zwakkelingen (slachtoffers van pesten) coëxisteren met sterkere en bekwaardere wezens (de pestkoppen). Op dit punt introduceer je een absurde oplossing, zoals armworstelwedstrijden voor controle over de school. De pestkoppen zullen natuurlijk winnen, en je volgende stap is het beschrijven van de school onder het bewind van overmachtige leerlingen. Wijs op de verteerde economie van je plan, zoals Swift deed voor de zijne: Scholen bloeien als de zwakkelingen opbetalen.
Ten slotte, verwaarloos niet de bijtende humor, die prachtig contrasteert met gruwel in Swifts stuk. Swift merkt aan dat Britse landeigenaren verdienen om Ierse kinderen te eten omdat ze "de meeste ouders hebben verteerd." Je essay kan opmerkingen maken dat een school geleid door pestkoppen alleen eerlijk is: "Ze hebben al al jullie zakgeld, waarom geen de cafeteria ook geven?" Wees echter voorbereid dat sommige je een "hater" zullen noemen omdat ze je satirische doel niet zien. Dit gebeurde Swift ook.