Wanneer een boek of verhaal plat en saai is, is de eerste impuls om te stoppen met lezen. Fictie mag niet voelen als een technische handleiding of een "informatiedump." Soms vallen zelfs gepolijste auteurs in de val van kartonnenscènes schrijven of personages gebruiken die lijken op papierpoppetjes, maar door een paar vuistregels te volgen, zullen personages en scènes tot leven komen.
Stel je een scène in 3-D voor, en denk daarnaar hoe je je zou voelen als je er middenin stond. Overweeg de volgende twee beschrijvingen van de scène op deze foto.
PLAT: Hij stapte op het surfplankje en reed de golf.
EEN 3-D BESCHRIJVING: Voor een moment bevroor Jonathan toen de golf met een woeste brul op hem afschoot – de grote die surfers dromen. Hij inademde het zoute aroma, water hamerde zijn lichaam als kleine straaltjes. Zijn enige gedachte: Focus op de golf. Een verkeerde beweging kon zijn laatste zijn.
Overmatige beschrijving of te veel bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden nemen van de scène af. Schrijf strak en de lezer of kijker vult de details met haar eigen verbeelding aan.
OVER-DETAILED: De brandweerman klom de ladder opstijgend in de intense hitte beschermd door zijn geïsoleerde jas met veerhaken, geïsoleerde broek met Klettsluitingen gehouden door bretels over een katoenen T-shirt, een Nomex-kap, zijn helm compleet met een flap om zijn nek te beschermen en bril om zijn ogen te schermen. Geïsoleerde handschoenen bedekten zijn handen en andere uitrusting omvatte SCBA-schouderbanden, een luchtfles en rugframe. Het woog ongeveer 70 pond.
De lezer hoeft dit niet te weten en wil het vaak ook niet.
BETER:
De onmiskenbare geur van verbrand hout en vlees brandde zijn neusgaten als de brandweerman zich voorbereidde de ladder op te klimmen. Hoeveel keer had hij dit al gedaan, en hoeveel meer zouden volgen? Hoewel al zijn kleding geïsoleerd was, loerde gevaar altijd, klaar om door een jas of broekspijp te likken. Hij vies wat roet van zijn voorhoofd met een gehandschoende hand, en zette zijn voet op de eerste trap. De 70 pond uitrusting werd zwaarder met elke stap. Misschien deze keer zou hij ze kunnen redden.
Voel de hitte, de kennis van de brandweerman dat dit gevaarlijk is, en zijn hoop dat niemand sterft.
Vergeet niet om emotie toe te voegen.
HOUTACHTIG:
Toen de politieagent zei dat haar man was gedood in een ongeluk, staarde Jen ongelovig.
VOL EMOTIE:
De agent zei: "Mevrouw Stewart, er is een ongeluk geweest."
Jens stem trilde. "Paul?" Toen schreeuwde ze: "Was hij in het ongeluk? Wat –"
De agent kwijlde, zijn hand op haar schouder leggend. Het was duidelijk dat hij haatde wat hij zou zeggen. "Er is geen makkelijke manier om je te vertellen. Meneer Stewart, nou, hij was onmiddellijk gedood. Wist nooit wat hem raakte."
Wanneer de emotie doordringt, identificeert de lezer zich met het drama. Het is geen plat narratief.
Laat mensen je manuscript lezen en luister met een open houding naar hun opmerkingen. Maak daarna aanvullende bewerkingen zoals nodig.