Elke schrijver zal de beslissing ervaren of een hele roman herschreven moet worden van eerste naar derde persoon. Misschien voelt de schrijver dat de eerste persoon te beperkend is. Misschien is de stem van de verteller te saai om een eerste-persoonsvertelling te rechtvaardigen. Wat de reden ook is, het herschrijven van het perspectief van een roman vereist een complete hersiening. Hoewel bepaalde typen derde-persoonsvertellingen het makkelijker maken om te schakelen, is het belangrijk te weten welke het beste werken voor de toon en stijl van de roman en dit consequent te handhaven.
Bepaal de derde-persoons narrative afstand die het beste past bij het verhaal. Een derde-persoons beperkte verteller, die het perspectief specifiek beperkt tot de protagonist, werkt het gemakkelijkst bij het schakelen van eerste naar derde. Als het verhaal perspectieven vereist die verder gaan dan de hoofverteller, kies dan een derde-persoons alwetende verteller.
Bepaal manieren om de stem van het hoofdpersonage te behouden. In eerste persoon kan de stem sardonisch en bijtend zijn. In derde persoon kan dit behouden worden door een sardonische toon of stijl te gebruiken die overeenkomt met het perspectief en de houding van het hoofdpersonage.
Let nauwkeurig op de narrative afstand en handhaaf deze. Als de vertelling vanuit een dicht perspectief geschreven is, zorg dan dat de roman consequent vanuit dat perspectief geschreven is. Dit betekent dat de lezer alleen ziet wat de verteller ziet, voelt, hoort of weet. Als het hoofdpersonage een gesprek voert met iemand die geagiteerd is, moet de vertelling alleen waarnembare gedrag beschrijven, zoals gezichtsuitdrukkingen of lichaamstaal. Het hoofdpersonage kan conclusies trekken uit waarnemingen, maar gebruik woorden als lijken of waarschijnlijk om aan te geven dat dit de observaties van de verteller zijn. In een derde-persoons alwetende verteller moet een zekere afstand tussen vertelling en personages gehandhaafd worden. De verteller observeert alles wat in het verhaal gebeurt, inclusief interne gedachtes van personages, en weet dingen die de hoofdpersonages niet weten, zoals de geschiedenis van een stad.
Bepaal of je een subjectief of objectief perspectief gebruikt en handhaaf dit. Subjectief perspectief komt dicht bij eerste persoon. Subjectief kan de gedachtes en reacties van het personage omvatten. In het gesprek waarin een personage geagiteerd raakt, kan het hoofdpersonage intern wonderen wat er met die personage aan de hand is. Vermijd termen als hij dacht of zij underveeg. De vertelling drukt al de gedachten en ideeën van het hoofdpersonage uit. Ga direct naar de observatie. Een objectief perspectief is niet anders dan een journalistiek stuk, wat alleen wat extern observeerbaar is onthult.