Goede fictie vereist dat je elk detail van je personages' verleden kent. De lezer niet, tot je het onthult. Het meeste blijft ongebruikt. Wat je deelt, moet essentieel zijn voor de plot. Een effectief middel is de 'flashback': selectief gebruik geeft het publiek dieper inzicht in personages.
Schrijf een uitgebreide outline of lijst met betekenisvolle gebeurtenissen uit het verleden van je hoofdpersonages. Niets is bekend tot je het onthult via een flashback. Er moet een reden zijn: een trigger (geur, voorwerp, gedachte) die een herinnering oproept. Een flashback kan kort zijn of een langere duik in het verleden.
Voorbeeld: Jennifer bestudeert haar spiegelbeeld, raakt een oorbel. 'Stephen... ik zal je altijd liefhebben.' De gedachte brengt het kaarslichtdiner en hun laatste momenten terug. Haar man Martin roept uit de volgende kamer; zijn stem haalt Jen terug in het heden. De lezer proeft een geheim dat andere personages niet kennen.
Verzamel alle notities en outlines van je hoofdpersonages. Markeer één of twee significante gebeurtenissen per personage. Die info gebruik je voor een langere flashback, geschreven alsof het in het heden speelt (verleden-tegenwoordige vorm).
Bekijk je notities en zet ze in volgorde. Verleng de flashback door de herinnering uit te breiden.
Voorbeeld: Jennifer en de oorbellen. Vier jaar geleden gaf Stephen ze. Hij schenkt meer Merlot in, Jennifer buzzed van de wijn. Stephen haalt een zwart doosje: gouden oorbellen in kaarslicht. Ze belooft ze elke dag te dragen terwijl hij weg is; ze zag hem nooit meer. Martin roept; Jen wordt teruggehaald in het heden.